بازآفرینی شهری به مثابه «پداگوژی فضایی»؛ احیا و بازآفرینی خانه های تاریخی محله عودلاجان تهران (رویکردی بر مبنای فلسفه تعلیم و تربیت)

بازآفرینی شهری در اغلب برنامه ها و سیاست های شهری ایران به مداخلات کالبدی محدود می شود و نقش تربیتی و اجتماعی فضا در بازسازی محله و تقویت سرمایه اجتماعی کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این مقاله بر اساس مبانی فلسفه تعلیم و تربیت و مفهوم «پداگوژی فضایی» استدلال می کند که فضاهای شهری احیاشده می توانند به عنوان محیط های یادگیری اجتماعی عمل کنند و از طریق شکل دادن به تجربه زیسته شهروندان، زمینه تقویت سرمایه اجتماعی و توسعه اقتصاد محلی را فراهم آورند. پژوهش با استفاده از روش مطالعه موردی، فرآیند احیا و بازآفرینی خانه های تاریخی محله عودلاجان تهران را بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد که تبدیل بناهای تاریخی به فضاهای فرهنگی-اجتماعی مشارکت محور موجب افزایش تعاملات اجتماعی، تقویت حس تعلق مکانی و شکل گیری فعالیت های اقتصادی خرد شده است. این مقاله نتیجه می گیرد که پیوند نظریه های فلسفه تعلیم و تربیت با برنامه ریزی شهری می تواند چارچوبی برای تحقق بازآفرینی شهری جامعه محور فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

پداگوژی فضایی ، فلسفه تعلیم و تربیت ، سرمایه اجتماعی ، بازآفرینی شهری ، عودلاجان