بررسی چارچوب نهادی-مالی تامین امنیت سرمایه گذاری در حفاظت و بازسازی محیط زیست شهری

شهرها به مثابه زیست بوم های پیچیده، مجموعه ای از عناصر محیط زیستی اعم از منابع آب سطحی و زیرزمینی، کیفیت هوا، تنوع زیستی، پوشش گیاهی، عرصه های کوهستانی و تپه ماهورهای واقع در محدوده شهری، جنگل های مصنوعی و طبیعی، باغ های تاریخی و میان بافت و سیستم مدیریت پسماند را در بر می گیرند. سرمایه گذاری در حفاظت و ارتقای این مولفه های به هم پیوسته، با چالش های ساختاری نظیر دوره بازگشت بلندمدت، بازداری ناقص از منافع، وابستگی به اقدامات جمعی و عدم قطعیت ناشی از تغییرات اقلیمی و الگوهای مصرف مواجه است. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از یافته های تجربی مطالعات شهری به واکاوی ابعاد، موانع و سازوکارهای تامین امنیت سرمایه گذاری در حفاظت و بازسازی تمام عیار محیط زیست شهری می پردازد. یافته ها نشان می دهد تامین مالی سبز از طریق سه سازوکار کارایی نوآوری سبز، شدت مقررات محیط زیستی و بوم صنعتی سازی، ضمن کاهش انتشار کربن، ارتقای کیفیت هوا، احیای منابع آبی و مدیریت پایدار پسماند، امنیت سرمایه گذاری را بهبود می بخشد. سرمایه گذاری در زیرساخت های سبز-آبی و جنگل های شهری به دلیل خلق ارزش بیمه ای، کاهش هزینه های سازگاری با تغییرات اقلیمی و تامین خدمات زیست بومی چندگانه، سازوکار مهمی برای تضمین بازدهی بلندمدت سرمایه گذاری محسوب می شود. نتایج تحقیق دلالت بر آن دارد که شفافیت و ارتقای عملکرد نهادهای دولتی، نقش تعیین کننده ای در تمایل به سرمایه گذاری در حفاظت از عرصه های طبیعی، تالاب های شهری و باغ های تاریخی ایفا می کند. افزون بر این، سرمایه گذاری اجتماعی در مقایسه با سرمایه گذاری دولتی از کارایی بسیار بالاتری در ارتقای رفاه سبز شهروندان و حفاظت از میراث طبیعی-تاریخی شهرها برخوردار است.

کلیدواژه ها:

امنیت سرمایه گذاری زیست محیطی ، تامین مالی سبز ، تاب آوری بوم شناختی شهری