امنیت سرمایه گذاری در صنعت غذا، راهبردی برای توسعه اقتصاد شهری

شهرنشینی شتابان و افزایش سهم جمعیت شهری از سبد مصرف غذا، صنعت غذا را به یکی از محورهای راهبردی توسعه اقتصاد شهری تبدیل کرده است. با این حال، سرمایه گذاری در این صنعت با چالش های ساختاری نظیر حاشیه سود پایین در بخش های سنتی، دوره بازگشت طولانی در زیرساخت های زنجیره سرد، وابستگی به یکپارچگی روستایی-شهری، عدم قطعیت ناشی از آشفتگی های تجاری و اقلیمی، و مخاطرات نهادی در تامین زمین و اعتبارات مواجه است. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از یافته های تجربی مطالعات اقتصاد شهری و کشاورزی در بازه ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۵، به واکاوی ابعاد، موانع و سازوکارهای تامین امنیت سرمایه گذاری در صنعت غذا برای توسعه اقتصاد شهری می پردازد. یافته ها نشان می دهد نیروهای تقاضامحور ناشی از مراکز اقتصادی شهرستان ها، عامل اصلی تعیین کننده در الگوی فضایی سرمایه گذاری در کشاورزی گلخانه ای و صنایع غذایی وابسته است و سرمایه گذاری دولتی در ایجاد پایگاه های تولید مواد غذایی می تواند اثر محدودیت های دسترسی به بازار را در مناطق دورتر تعدیل کند. همچنین، سیاست های مکان بنیان مانند اعتبار مالیاتی بازارهای نوین و مناطق کارآفرینی در صورت طراحی مناسب با مشوق های استخدامی، تاثیر مثبت و پایدار بر جذب سرمایه گذاری در خرده فروشی مواد غذایی سالم و توسعه زنجیره تامین محلی دارند. افزون بر این، بنگاه های کوچک و متوسط بالاترین پتانسیل را برای تامین بازارهای شهری، ایجاد اشتغال محلی و تضمین بازدهی سرمایه از طریق راهبردهای تجمیع محصول، اشتراک زیرساخت و ادغام در کانال های توزیع جریان اصلی دارند. نتایج تحقیق دلالت بر آن دارد که اولویت های سرمایه گذاری در نظام های کشاورزی-غذایی شهری شامل پهنه بندی تشویقی پیراشهری، تخصیص اراضی مولد درون شهری، افزایش ظرفیت های کشاورزی محیط کنترل شده، و بازآفرینی بازارهای غذایی به عنوان گره های تغذیه ای است.

کلیدواژه ها:

امنیت سرمایه گذاری ، صنعت غذا ، اقتصاد شهری ، بنگاه های کوچک و متوسط ، یکپارچگی روستایی-شهری