تدوین مدل مفهومی بازآفرینی فرهنگی در بافت های فرسوده شهری مبتنی بر فضاهای مردم شناختی با رویکرد زمینه گرایی

بافت های فرسوده شهری به عنوان بخشی از میراث معاصر شهرها، علیرغم برخورداری از ظرفیت های فرهنگی و هویتی، اغلب با رویکردهای صرفا کالبدی مواجه می شوند که نتایجی ناپایدار به دنبال دارد. این پژوهش با هدف تدوین یک مدل مفهومی برای بازآفرینی فرهنگی پایدار در این بافت ها، نقش فضاهای مردم شناختی را با تاکید بر رویکرد زمینه گرایی مورد واکاوی قرار می دهد. چارچوب نظری پژوهش بر پایه نظریه های بازآفرینی فرهنگ محور، سرمایه اجتماعی، هویت مکان و زمینه گرایی شکل گرفته است. مدل پیشنهادی در سه سطح بستر زمینه ای، مداخله مردم شناختی زمینه گرا، و فرآیند تحول اجتماعی-فرهنگی سازمان یافته و نشان می دهد که فضاهای مردم شناختی با ویژگی های انطباق کالبدی، بازنمایی فرهنگ محلی و مشارکت پذیری می توانند از طریق بازتولید حافظه جمعی و تقویت سرمایه اجتماعی، به بازآفرینی فرهنگی پایدار منجر شوند. این مدل می تواند به عنوان چارچوبی راهنما برای طراحان و سیاست گذاران در پروژه های بازآفرینی شهری مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی فرهنگی ، بافت فرسوده شهری ، فضاهای مردم شناختی ، زمینه گرایی ، سرمایه اجتماعی ، حافظه جمعی