ارزیابی ساختار معماری بناهای مسکونی شهرستان اسلامشهر براساس شاخص های پدافند غیرعامل

ایمنی بناها همواره به عنوان یکی از شاخص های ساختاری مورد توجه شهرسازان و مدیران شهری بوده است و در این راستا اصول پدافند غیرعامل در ساختمان های مسکونی شهرها به منظور مقابله با مخاطرات طبیعی و انسانی باید مورد ارزیابی قرار گرفته و کمبودها و نقصان های ساختمان ها شناخته شده و رفع گردد. به همین منظور، ارزیابی میزان تطابق عناصر معماری با اصول و ضوابط دفاع غیرعامل و اولویت بندی آن به عنوان یکی از اهداف اصلی پدافند غیرعامل شهری مدنظر می باشد. شهر اسلامشهر در استان تهران یکی از نواحی چالش برانگیز در حوزه معماری و دفاع غیرعامل شهری بوده و در این پژوهش، این شهر به عنوان مطالعه موردی انتخاب شده است. بنابراین هدف اصلی پژوهش، ارزیابی ساختار بناهای مسکونی اسلامشهر براساس شاخص های دفاع غیرعامل و اولویت بندی آنها می باشد. روش شناسی پژوهش از نظر نوع داده ها و روش های گردآوری آن، از نوع کمی – کیفی بوده و براساس نظریه کارشناسان مرتبط با امنیت شهری در اسلامشهر است. نتایج نشان می دهد که میزان سازگاری متوسط و در برخی موارد پایین بوده و بیشتر بخش های معماری ساختمان های مسکونی با اصول دفاع غیرعامل ناسازگار هستند. مهم ترین عامل عمدتا بر سطح نسبی استاندارد موقعیت ساختمان های مسکونی اسلامشهر نسبت به پناهگاه ها، محوطه بیرونی ساختمان ها و ویژگی های اقلیمی از نظر اصول دفاع غیرعامل است دارای سازگاری نسبی است و در واقع مهم ترین عامل در این حوزه می باشد.

کلیدواژه ها:

ساختمان های مسکونی ، دفاع غیرعامل ، شهر اسلامشهر