تحلیل و اولویت بندی سازگاری معماری ساختمان های شهری (غیر مسکونی) با اصول پدافند غیرعامل در شهر اسلامشهر

یکی از چالش های مهم برنامه ریزان و مدیران شهری، امنیت می باشد و رویکرد پدافند غیرعامل در شهرسازی و ساختمان های غیرمسکونی شهرها به منظور مقابله با تهدیدات طبیعی و انسانی و مدیریت بحران ها، مورد توجه مدیریت شهری قرار گرفته است. در این ارتباط، ارزیابی میزان سازگاری و تطابق عناصر معماری و طراحی شهری با اصول و ضوابط دفاع غیرعامل و اولویت بندی آن به عنوان یکی از اهداف اصلی پدافند غیرعامل شهری مدنظر می باشد. شهر اسلامشهر در استان تهران یکی از نواحی چالش برانگیز در حوزه معماری و دفاع غیرعامل شهری بوده و در این پژوهش، این شهر به عنوان مطالعه موردی انتخاب شده است. بنابراین هدف اصلی پژوهش، ارزیابی سازگاری ساختمان های شهری اسلامشهر با اصول دفاع غیرعامل و دسته بندی و اولویت بندی آنها در چارچوب عامل ها و خوشه ها است. روش شناسی پژوهش از نظر نوع داده ها و روش های گردآوری آن، از نوع کمی – کیفی بوده و نمونه آماری پژوهش متمرکز بر ۳۰ کارشناس مرتبط با امنیت شهری در اسلامشهر است. تجزیه و تحلیل داده ها از طریق تحلیل ها و آزمون های آماری و تکنیک تحلیل عاملی اکتشافی انجام شده است. نتایج نهایی پژوهش نشان می دهد که میزان سازگاری، چندان رضایت بخش نبوده و در سطح پایین تا متوسط قرار دارد. بیشتر بخش های معماری ساختمان های مسکونی و غیرمسکونی با اصول دفاع غیرعامل ناسازگار هستند. مهم ترین عامل تاثیرگذار و تعیین کننده در سازگاری معماری ساختمان های غیرمسکونی با اصول دفاع غیرعامل، سازگاری نسبی و متوسط موقعیت ساختمان های غیرمسکونی با انواع خدمات عمومی، درمانی و بهداشتی، امدادی، نظامی و ایمنی، زیرساخت ها و تاسیسات حیاتی و سازگاری محدود با مراکز مدیریت بحران است و این عامل در واقع مهم ترین عامل در این حوزه است.

کلیدواژه ها:

معماری شهری ، ساختمان های غیرمسکونی ، دفاع غیرعامل ، شهر اسلامشهر