نقش متاورس سازمانی در بهینه سازی سرمایه انسانی برای تحقق اهداف پایداری در مدیریت شهری

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش متاورس سازمانی در بهینه سازی سرمایه انسانی برای تحقق اهداف پایداری در مدیریت شهری انجام شده است. این تحقیق با رویکرد آمیخته (کیفی-کمی) صورت گرفته که در بخش کیفی با ۱۵ نفر از خبرگان حوزه مدیریت شهری و فناوری اطلاعات مصاحبه شد و در بخش کمی، ۳۸۴ نفر از مدیران و کارشناسان شهرداری های کلانشهرها به پرسشنامه محقق ساخته پاسخ دادند. یافته های کیفی منجر به شناسایی سه مضمون اصلی متاورس سازمانی (شامل زیرساخت دوقلوی دیجیتال، شبیه سازی محیط های کاری و اینترنت اشیاء شهری) و ابعاد بهینه سازی سرمایه انسانی (آموزش مجازی، کاهش هزینه ها و افزایش بهره وری) گردید. نتایج کمی با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری نشان داد که متاورس سازمانی تاثیر مثبت و معناداری بر بهینه سازی سرمایه انسانی دارد (β=۰.۶۸) و بهینه سازی سرمایه انسانی نیز نقش میانجی معناداری در تحقق اهداف پایداری شهری ایفا می کند (β=۰.۵۴). بیشترین تاثیر متاورس بر بعد آموزش و یادگیری با ضریب ۷۲/۰ و بر کاهش ۲۳ درصدی نیاز به سفرهای فیزیکی کارکنان مشاهده شد. شاخص های برازش مدل (GOF=۰.۵۲) حاکی از برازش مطلوب بود. نتایج پژوهش تاکید می کند که سرمایه گذاری در متاورس سازمانی، راهبردی موثر برای بهینه سازی سرمایه انسانی و دستیابی به توسعه پایدار شهری محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

متاورس سازمانی ، سرمایه انسانی ، مدیریت شهری ، اهداف پایداری ، دوقلوی دیجیتال