طراحی مرکز توانمندسازی و بازپروری زنان بی خانمان متکدی؛ تحلیل نمونه های موردی و ارائه اصول طراحی

بی خانمانی زنان و تکدی گری از جمله معضلات پیچیده اجتماعی در ایران معاصر است که نیازمند مداخلاتی فراتر از تامین سرپناه موقت می باشد. زنان بی خانمان متکدی به دلیل شرایط خاص خود، از آسیب پذیرترین اقشار جامعه محسوب می شوند. با این حال تاکنون مطالعات معماری چندانی به طراحی فضاهای توانمندسازی ویژه این جمعیت نپرداخته است. در این پژوهش، با هدف تدوین اصول طراحی معماری مرکز توانمندسازی زنان بی خانمان متکدی، چهار نمونه موردی (سه نمونه خارجی و یک نمونه داخلی) مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی بوده و نمونه ها بر اساس شاخص هایی مانند سازماندهی فضایی، کیفیت های معماری، رویکردهای توانمندسازی و تطابق با نیازهای کاربران تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهد که طراحی موفق این مراکز مستلزم رعایت اصولی همچون سلسله مراتب فضایی، ایجاد تعادل بین فضاهای خصوصی و عمومی، بهره گیری از نور و رنگ های آرامش بخش، انعطاف پذیری فضاها و ارتباط با طبیعت است. در پایان، با بهره گیری از نقاط قوت نمونه های تحلیل شده، اصول طراحی معماری مرکز توانمندسازی زنان بی خانمان متکدی ارائه گردیده است.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی ، زنان بی خانمان ، تکدی گری ، طراحی معماری ، مرکز بازپروری