بازآفرینی بافت های تاریخی در پرتو اقتصاد نوآوری شومپیتری و عدالت اجتماعی

بافت های تاریخی به عنوان بخش مهمی از ساختار فضایی و هویتی شهرها، علاوه بر ارزش های فرهنگی، ظرفیت های قابل توجهی برای پویایی اقتصادی و اجتماعی دارند. با این حال، بسیاری از این بافت ها در نتیجه فرسودگی کالبدی، رکود اقتصادی و مداخلات نوسازی شتاب زده با چالش های جدی مواجه شده اند. این مقاله با رویکردی مفهومی می کوشد چارچوبی نظری برای بازآفرینی بافت های تاریخی بر پایه تلفیق اقتصاد نوآوری شومپیتری، اقتصاد نهادگرا و عدالت اجتماعی ارائه دهد. در این چارچوب، نوآوری و کارآفرینی به عنوان محرک تحول اقتصادی در بافت های تاریخی در نظر گرفته می شوند، در حالی که نهادهای کارآمد از طریق کاهش هزینه های مبادله زمینه تحقق این ظرفیت ها را فراهم می کنند. همزمان، ملاحظات عدالت اجتماعی نقش تنظیم کننده ای در جلوگیری از پیامدهایی نظیر طرد اجتماعی و جابه جایی ساکنان بومی ایفا می کنند. بر این اساس، مقاله مدلی مفهومی برای بازآفرینی نوآوری محور و عدالت گرا در بافت های تاریخی پیشنهاد می کند که بر تعامل میان ظرفیت های نوآورانه، سازوکارهای نهادی و سیاست های عدالت محور تاکید دارد. این مدل نشان می دهد که بازآفرینی پایدار بافت های تاریخی زمانی محقق می شود که فرآیند تحول اقتصادی در چارچوب نهادهای کارآمد و سیاست های تضمین کننده عدالت اجتماعی هدایت شود.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی بافت های تاریخی ، اقتصاد نوآوری شومپیتری ، اقتصاد نهادگرا ، هزینه های مبادله ، عدالت اجتماعی شهری ، تخریب خلاق