احیا مناظر پساصنعتی، ترمیم یک زخم یا نیروی محرکه اقتصادی در رشد منظر شهری

شهرهای امروزی به دنبال هویت خود در خلال ساختارهای اجتماعی و فرهنگیشان هستند که این مسئله با تراکم و افزایش جمعیت و پیشرفت غیرقابل کنترل مدرنیزاسیون که در گذر زمان دستخوش تغییراتی شده و فضای کالبدی شهرها را تغییر داده، همراه است. در حالی که در اغلب مناظر صنعتی متروکه، ارزش های تاریخی و صنعتی آنها در شهرها به وضوح دیده می شود. در حالی که زوال فیزیکی و روند تخریبی که این مناظر به سرعت دچارش می شوند، بر درک منفی عمومی جوامع از این مناظر افزوده است و منجر به دیده نشدن ارزش های تاریخی، فرهنگی و اقتصادی آنها شده است. مناظر صنعتی متروکه به عنوان بخشی از گذشته و حافظه مشترک و به یاد ماندنی شهرها و تمدن ها هستند، معانی متفاوتی داشته و بخشی از تاریخچه شکل گیری و توسعه شهرها می باشند. میراث صنعتی در واقع علاوه بر معماری بومی، سنت ها و تکنیک های صنعتی، بیانی بی بدیل از ثروت و تنوع فرهنگ مشترک بین جوامع است. طراحی و توسعه حفاظتی این مناظر به کیفیت اجتماعی و اقتصادی شهری کمک می کند و تعریف مجدد آنها به عنوان فضای عمومی نیازهای اجتماعی مردم را در قالب فرهنگ و هنر تامین می کند. احیا و حفاظت از مناظر فراصنعت به عنوان فضاهای اکولوژیکی، عمومی و فرهنگی می تواند در جهت ارتقاء کیفیت زندگی شهری عمل کنند و در بهبود وضعیت اجتماعی، اقتصادی و اکولوژیکی شهرها موثر باشند.

کلیدواژه ها:

مناظر صنعتی متروکه ، توسعه شهری ، میراث صنعتی ، مناظر فراصنعت ، بهبود اقتصادی