فضاهای فرهنگی میان نسلی در محله های فرسوده شهری: رویکردی فراگیر

مسئله مورد مطالعه، کاهش تعاملات اجتماعی و فقدان فضاهای فرهنگی مشترک برای نسل های مختلف در بافت های فرسوده شهری است. هدف این پژوهش ارائه الگویی برای طراحی یک مرکز فرهنگی بین نسلی با رویکرد طراحی فراگیر است. اساس کار پژوهش بر مطالعات اسنادی و تحلیل تطبیقی نمونه های موردی داخلی و خارجی استوار است. نتایج نشان می دهد به کارگیری اصول طراحی فراگیر، از طریق ارتقای دسترس پذیری، تنوع عملکردی و تقویت تعاملات اجتماعی، می تواند نقش موثری در بازآفرینی اجتماعی و ارتقای کیفیت زندگی شهری در بافت های فرسوده ایفا کرده و زمینه پاسخ گویی به نیازهای متنوع نسل های مختلف را فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

طراحی فراگیر ، فضای فرهنگی مشترک ، تعامل بین نسلی ، بافت فرسوده ، بازآفرینی اجتماعی