بازآفرینی بافت تاریخی به واسطه نوستالژی و معماری میان افزا (نمونه مطالعاتی، محله جلفای اصفهان)

دغدغه این مطالعه، افت کیفیت فضایی و گسست پیوندهای مکانی در بافت های تاریخی در پی مداخله های کالبدی ناهماهنگ و دگرگونی کاربری هاست. این پژوهش با تمرکز بر معماری میان افزا و با تکیه بر مفهوم نوستالژی، در پی بررسی چگونگی پیوند میان لایه های گذشته و نیازهای امروز در فرایند بازآفرینی بافت تاریخی است. هدف، دستیابی به رویکردی معمارانه برای ارتقای خوانایی فضایی، تقویت حس وابستگی مکانی و تداوم ساختارهای شکل گرفته در گذر زمان است. مطالعه با روش کیفی و تحلیل داده ها از روش تحلیلی–تفسیری است. محله تاریخی جلفای اصفهان، به دلیل پیشینه سکونتی پیوسته و غنای لایه های فضایی و معنایی، به عنوان نمونه بررسی انتخاب شده است. یافته ها نشان می دهد که بهره گیری هدفمند از عناصر خاطره ساز، حفظ مقیاس انسانی، کاربرد مصالح بومی و تداوم الگوی فضایی در قالب معماری میان افزا، می تواند به باززنده سازی کیفیت فضایی و تقویت شناسه مکانی بینجامد. این رویکرد، راهی میانه میان نگهداشت ایستا و نوسازی گسسته فراهم می کند و امکان هم زیستی میراث کالبدی با زندگی معاصر را در بافت های تاریخی فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

بافت تاریخی ، بازآفرینی شهری ، نوستالژی ، معماری میان افزا ، محله جلفای اصفهان