بررسی اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیک بر بهزیستی روان شناختی و کاهش رفتارهای خودجرحی در سربازان آموزشی دارای نشانگان اختلال مرزی

هدف از انجام این مقاله، مطالعه و بررسی اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیک بر بهزیستی روان شناختی و کاهش رفتارهای خودجرحی در سربازان آموزشی دارای نشانگان اختلال مرزی بود. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و از دسته پژوهش های اثربخشی است. جامعه آماری شامل نظامیان یکی از مراکز آموزشی شهر قزوین با شرط ابتلا به نشانگان اختلال مرزی بود. درمان دیالکتیک طی ۱۰ جلسه و در طول ۲ ماه بر روی سربازان انجام گرفت. جهت گردآوری اطلاعات از ابزار پرسشنامه بهزیستی روان شناختی ریف(۱۹۸۹) و پرسشنامه خودجرحی گلن(۲۰۱۱) استفاده شد. پس از تجزیه و تحلیل داده های جمع آوری شده از نمونه های آماری، به کمک نرم افزار SPSS ، نتایج نشان داد رفتار درمانی دیالیکتیک تاثیر مثبت و معناداری بر روی کاهش رفتار خودجرحی در میان سربازان دارای نشانگان اختلال مرزی داشت. همچنین بررسی ها نشان داد استفاده از درمان دیالیکتیک بر بهزیستی روان شناختی سربازان تاثیر گذار بوده است.

کلیدواژه ها:

رفتار درمانی دیالکتیک ، بهزیستی روان شناختی ، رفتارهای خودجرحی ، نشانگان اختلال مرزی.