الگوی تسهیلگری هیجانی معلمان و معاونین در گذار از انزوای آموزش مجازی به زیست بوم کلاس های درس حضوری

انقطاع ناگهانی از کالبد فیزیکی مدارس و تقلیل زیست بوم آموزش به قاب های تخت و بی جان مجازی، اگرچه استمرار فرآیند تعلیم و تربیت را میسر ساخت، اما پیامدهای روانی و گسست های بین فردی عمیقی را بر روان فراگیران تحمیل کرد. تجربه دیرپای «انزوای دیجیتال» نوعی کرختی عاطفی، اضطراب اجتماعی و بیگانگی با تعاملات چهره به چهره را رقم زد که با بازگشایی مدارس، ضرورت بازتعریف رسالت کادر آموزشی را دوچندان ساخت. بر این بنیاد، پژوهش حاضر با هدف تدوین «الگوی تسهیل گری هیجانی معلمان و معاونین در گذار از انزوای آموزش مجازی به زیست بوم کلاس های درس حضوری» به رشته تحریر درآمده است. این پژوهش از حیث هدف، کاربردی و از منظر پارادایم، کیفی است که با رویکرد داده بنیاد (گراندد تئوری) و به کارگیری مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق با معلمان، معاونین و متخصصان روان شناسی تربیتی سامان یافته است. تحلیل یافته ها در قالب مقوله های هسته نشان می دهد که بازگشت موفق به زیست بوم کنش ورزی حضوری، در گرو دگرگونی نقش کادر مدرسه از «انتقال دهندگان صرف محتوا» و «ناظمان انضباطی کلاسیک» به «سکوهای اتکای عاطفی و بازآفرینان سرمایه روان شناختی» است. بر اساس الگوی برآمده از این پژوهش، تسهیل گری هیجانی دارای سه لایه به هم پیوسته است: نخست، «فضاسازی امن و پذیرنده» توسط معاونین مدرسه جهت کاهش هراس بازگشت؛ دوم، «تنظیم گری هیجانی کلاسی» از سوی معلمان با تکیه بر درک ادراکی افت تعاملات؛ و سوم، «بازسازی معنایی پیوند اجتماعی» از طریق فعالیت های دیالوگ محور. دستاوردهای این مطالعه حاکی از آن است که استقرار زیست بوم حضوری پایدار، مستلزم عبور از رویکردهای کنترل محور پیشین و استقرار چارچوبی مبتنی بر تاب آوری، هم دلی ساختارمند و سواد هیجانی کادر مدرسه است تا از بازتولید اضطراب ناشی از گسست دیجیتال جلوگیری شود.

کلیدواژه ها:

تسهیل گری هیجانی ، انزوای آموزش مجازی ، زیست بوم کلاس حضوری ، گذار آموزشی ، معلمان و معاونین مدرسه ، تاب آوری روانی-تربیتی.