نقش امید به آینده در شادکامی و سازگاری اجتماعی دانشجویان دانشگاه دریانوردی و علوم دریایی چابهار

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش امید به آینده در شادکامی و سازگاری اجتماعی دانشجویان دانشگاه دریانوردی و علوم دریایی چابهار انجام شد. این مطالعه از نوع همبستگی و به روش توصیفی همبستگی انجام گرفت. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان این دانشگاه در نیمسال دوم سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ (۱۸۷۰ نفر) بود. حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران، ۳۱۷ نفر تعیین شد که با روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای برحسب مقطع تحصیلی انتخاب شدند. ابزارها شامل پرسشنامه امید به آینده (سندر، ۱۹۹۱)، پرسشنامه شادکامی آکسفورد (آرگیل و لو، ۱۹۸۹) و پرسشنامه سازگاری اجتماعی (بل، ۱۹۶۱) بود. روایی محتوایی و صوری توسط متخصصان تایید شد و پایایی به ترتیب ۸۱/۰، ۸۵/۰ و ۷۹/۰ محاسبه گردید. یافته ها نشان داد که بین امید به آینده و شادکامی (۰۰۱/۰p<؛ ۵۸۴/۰r=) و همچنین بین امید به آینده و سازگاری اجتماعی (۵۳۹/۰r=، ۰۰۲/۰p>) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. نتایج رگرسیون نشان داد امید به آینده ۳۴ درصد از تغییرات شادکامی و ۲۹ درصد از تغییرات سازگاری اجتماعی را تبیین می کند. نتیجه گیری می شود که تقویت امید به آینده در دانشجویان دریانوردی می تواند سطح شادکامی و سازگاری اجتماعی آنان را بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

امید به آینده ، شادکامی ، سازگاری اجتماعی ، دانشجویان ، دانشگاه دریانوردی چابهار.