رابطه بین خودراهبری تحصیلی و نشاط ذهنی با خلاقیت بین دبیران متوسطه دوم شهر اصفهان

پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه بین خودراهبری تحصیلی و نشاط ذهنی با خلاقیت بین دبیران متوسطه دوم شهر اصفهان بود که با روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دبیران متوسطه دوم شهر اصفهان به تعداد ۳۷۹۹ نفر بودند که از این تعداد بر اساس جدول کرجسی و مورگان (۱۹۷۰)، ۳۶۹ نفر به روش نمونه گیری غیرتصادفی در دسترس انتخاب شد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های خلاقیت (عابدی، ۱۳۶۳)، نشاط ذهنی موقعیتی (ریان و فردریک، ۱۹۹۷) و سنجش یادگیری خودراهبر (فیشر و کینگ و تاگو، ۲۰۰۱) استفاده شد. روایی صوری توسط تعدادی از پاسخگویان و استاد راهنما تایید گردید. پایایی پرسشنامه ها بر اساس ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب ۷۷۹/۰، ۷۱۸/۰ و ۷۶۴/۰ بر آورد گردید. داده ها در دو بخش توصیفی و استنباطی مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد بین یادگیری خودراهبری و نشاط ذهنی با خلاقیت (۵۵۵/۰، ۳۹۹/۰= r)؛ بین ابعاد خودمدیریتی، رغبت به یادگیری و خودکنترلی با خلاقیت (۳۸۷/۰، ۳۱۲/۰، ۳۳۳/۰= r) رابطه معنی دار وجود دارد و همچنین براساس نتایج تحلیل رگرسیون گام به گام بهترین پیش بینی کننده خلاقیت در گام اول ضریب نشاط ذهنی ۸/۳۰ درصد واریانس و در گام دوم ضرایب نشاط ذهنی و یادگیری خودراهبری ۸/۳۴ درصد واریانس است؛ همچنین از بین بهترین پیش بینی کننده خلاقیت از بین ابعاد یادگیری خودراهبر در گام اول ضریب خودکنترلی ۹/۱۴ درصد واریانس و در گام دوم ضرایب خودکنترلی و خودمدیریتی ۱۷ درصد واریانس است.

کلیدواژه ها:

خودراهبری تحصیلی ، نشاط ذهنی ، خلاقیت ، دبیران متوسطه دوم شهر اصفهان.