رابطه ادراک از رهبری همنوا و تسهیم دانش با نقش میانجی توانمندسازی روانشناختی در بین معلمان ابتدایی شهر اصفهان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی توانمندسازی روانشناختی در رابطه بین رهبری همنوا و تسهیم دانش در میان معلمان ابتدایی شهر اصفهان انجام شد. این تحقیق به لحاظ هدف از نوع کاربردی و به لحاظ شیوه پرداختن به داده ها، به روش توصیفی-همبستگی انجام گرفت. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه معلمان ابتدایی شهر اصفهان (۲۱۳۴۳ نفر) بود که با استفاده از جدول کرجسی-مورگان (۱۹۷۰)، نمونه ای ۳۸۴ نفره به شیوه نمونه گیری غیرتصادفی سهمیه ای بر اساس جنسیت انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد رهبری همنوا کامینگز (۲۰۱۰)، تسهیم دانش چانگ و همکاران (۲۰۱۳) و توانمندسازی روانشناختی اسپریتزر (۱۹۹۵) بود. روایی ابزارها به صورت صوری و با نظر متخصصان تایید و پایایی آن ها با استفاده از آلفای کرونباخ به ترتیب برابر با ۸۸/۰، ۸۴/۰ و ۹۲/۰ گزارش شد. داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل شد. نتایج نشان داد که بین رهبری همنوا و تسهیم دانش رابطه مثبت و معناداری وجود دارد و توانمندسازی روانشناختی نقش میانجی معناداری در این رابطه ایفا می کند. همچنین، رهبری همنوا با توانمندسازی روانشناختی و توانمندسازی روانشناختی با تسهیم دانش رابطه مثبت و معناداری داشتند. یافته ها حاکی از آن است که سبک رهبری همنوا با ارتقای توانمندسازی روانشناختی معلمان، نقش موثری در تقویت رفتارهای تسهیم دانش ایفا می کند. این نتایج می تواند در بهبود سیاست های مدیریتی و توسعه حرفه ای معلمان در نظام آموزشی موثر باشد.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی روانشناختی ، رهبری همنوا ، تسهیم دانش.