مبانی، گستره و سازوکارهای حمایت از مستضعفان جهان در نظام حقوقی ج.ا.ا. و فقه مذاهب اسلامی

حمایت از ستم دیدگان و مستضعفان، یکی از اصول سیاست خارجی حکومت اسلامی و از آرمان های ویژه نظام جمهوری اسلامی ایران است که در نظام حقوقی این کشور و نگرش فقهی مذاهب اسلامی تبلور یافته است. طبق این اصل، حکومت اسلامی ملزم است که به حمایت همه جانبه از مستضعفان بپردازد. از سوی دیگر، اصل عدم مداخله در امور داخلی کشورها از اصول عرفی پذیرفته شده بین المللی است. حال، پرسش قابل طرح آن است که اصل حمایت از مستضعفان در نظام حقوقی ایران و نگرش فقهای مذاهب اسلامی بر چه مبانی استوار است؟ دامنه حمایت تا کجاست و با چه سازوکاری قابل انجام است؟ با توجه به اصل عدم مداخله، اجرای اصل حمایت از مستضعفان و ستمدیدگان، چگونه ممکن است؟ پاسخ به این پرسش ها، جستاری است که با روش تحلیلی-توصیفی و با ابزار مطالعاتی کتابخانه ای، در این پژوهه مورد توصیف و تحلیل قرار گرفته و دستاورد این خامه آن است که حمایت از مستضعفان، به تاسی از آموزه های اسلامی، در قانون اساسی و نگرش فقهی مسلمانان بازتاب یافته است، به گونه ای که گستره آن محدود به مستضعفان و ستمدیدگان مسلمان نیست و سازوکار عملیاتی شدن این اصل، با اقدامات سیاسی، اقتصادی، حقوقی و حتی در مواردی، نظامی ممکن بوده و تضادی با اصل عدم مداخله هم ندارد.

کلیدواژه ها:

حمایت مستضعفان ، مداخله بشردوستانه ، انقلاب اسلامی ، مذاهب اسلامی ، اصل عدم مداخله