«تروما» در دو متن بزرگ حماسی جهان: شاهنامه و مهابهاراتا با تاکید بر ترومای زنان

در آغاز قرن بیستم، دانش روانکاوی و نظریه های روان شناختی فروید، با استفاده از متون کلاسیک ادبیات، و طرح قلمرو ناخودآگاه فردی از سوی او و سپس طرح ناخودآگاه جمعی یونگ، به بررسی پیوند بین ادبیات و روانکاوی و تبیین این نگاه جدید می پردازد. روان پریشی های گسترده در جوامع و یافتن راهی برای ریشه یابی و اصلاح روان نژندی به دغدغه روانشناسان تبدیل می شود و موضوعی با عنوان «تروما» یا «روان زخم» اذهان را به سوی یک آسیب اجتماعی بر پایه آزار روحی سوق می دهد. و اصطلاح «تروما» فصل مشترک ادبیات، زبان و روان شناسی قرار می گیرد. از آنجا که حماسه ها روایت گر جنگ ها و نبردهای خونین رویارویی ملت ها با یکدیگرند وسرشار از رخدادهای تروماتیک و آسیب های روحی حاصل از آن بستری مناسب برای تبیین و تحلیل شخصیت های تروماتیک به شمار می روند. پژوهش حاضر با روش کتابخانه ای به تحلیل مسائل تروماتیک در دوحماسه پرداخته، تروما و انواع گوناگون آن را در این دو متن حماسی بررسی می نماید و به این نتیجه می رسد که «ترومای روحی» به صورت فردی یا جمعی بر روی افراد تاثیر گذار است. بررسی انواع تروما: شامل اضطراب جدایی، تحقیر شدگی ،ترومای تاریخی وجنسیتی در دو متن مزبور بیانگر آن است که مخرب ترین و آزار دهنده ترین تروما، ترومای تحقیر شدگی است.

کلیدواژه ها:

«شاهنامه» ، «مهابهاراتا» ، «تروما در حماسه« ، «زنان تروماتیک» ، «نقد روانشناسی»