<span lang="FA">کاربرد روش دلفی در اولویت<span dir="LTR"> <span lang="FA">بندی معیارهای شناسایی مناطق حساس محیط زیستی <span dir="RTL" lang="AR-SA">(مطالعه موردی: استان البرز)

اهمیت روزافزون مدیریت پایدار سرزمین، حفاظت از سرزمین، و همچنین اولویت بندی حفاظتی مناطق به یکی از مسائل ضروری در برنامه ریزی منطقه ای تبدیل شده است. از ملزومات اولویت بندی حفاظتی توجه به مناطق حساس محیط زیستی است. به منظور اولویت بندی معیارهای شناسایی مناطق حساس محیط زیستی در استان البرز از بررسی و جمع بندی ۵۰ منبع خارجی و داخلی ۹ معیار و ۳۸ زیرمعیار حاصل شد. معیارها و زیرمعیارهای شناسایی شده در قالب پرسشنامه دلفی برای غربال و اولویت بندی در اختیار متخصصان و کارشناسان ذی ربط قرار گرفت. نتایج بر اساس ضریب اهمیت نشان داد ۹ معیار اصلی شامل آسیب پذیری بوم شناختی، مخاطرات انسانی (تعارض ها و تهدیدها)، تنوع زیستی گیاهی، تنوع زیستی جانوری، وابستگی انسانی، اقلیم، ویژگی زمین، مخاطرات طبیعی، و منابع آب مشتمل بر ۲۵ زیرمعیار پستانداران، آب سطحی، پرندگان، وضعیت آبی، تخریب زمین، حساسیت زیستگاه، بارش (خشکی)، آب زیرزمینی، عملکرد پوشش گیاهی، حساسیت خاک، تیپ گیاهی، خزندگان، حساسیت سرزمین، مخاطرات آب شناختی، آبزیان، حساسیت گیاهی، مولفه های اجتماعی، اهمیت تفرجگاهی، دما، انبوهی پوشش گیاهی، اهمیت اقتصادی (کاربری و فعالیت)، ناهمواری، نوع خاک، مدیریت، اهمیت علمی و آموزشی برای شناسایی مناطق حساس محیط زیستی استان البرز دارای اهمیت و به ترتیب دارای اولویت هستند.

کلیدواژه ها:

تهدیدهای انسانی ، حفاظت سرزمین ، مدیریت پایدار سرزمین ، معیارهای اکولوژیک ، معیارهای انسانی مدیریت پایدار سرزمین