<span dir="RTL" lang="AR-SA">بررسی جایگاه سامانه زیرساخت داده های مکانی ملی در مدیریت بحران ها با تاکید بر فرونشست زمین در ایران

افزایش حجم داده های مکانی ضرورت طبقه بندی، اشتراک گذاری، و پردازش آن ها را در مدیریت بحران دوچندان کرده است. در زمان بحران ما نیازمند تصمیم گیری های بزرگ و کلان به منظور مدیریت هر چه سریع تر و کارآمدتر شرایط هستیم. در شرایط بحران، وجود ابزارهای پشتیبان تصمیم گیری و جمع آوری اطلاعات و بهره مندی و گزارش گیری سریع و چابک از بانک های اطلاعاتی به روز ضروری است. در این میان سامانه زیرساخت داده های مکانی (SDI) می تواند بستری برای جمع آوری، استانداردسازی، و به اشتراک گذاری داده های مکانی و در نتیجه ایجاد مدیریت یکپارچه فراهم کند. در این مطالعه به بررسی جایگاه زیرساخت اطلاعات مکانی به عنوان بستری برای دستیابی به مدیریت یکپارچه در کاهش ریسک بحران ها با تاکید بر بحران فرونشست زمین پرداخته شده است. روش پژوهش حاضر شامل مرور سیستماتیک پیشینه فنی، تحلیل محتوای قوانین مرتبط، و استفاده از نظرات استادان دانشگاهی و مدیران سازمان های متولی به صورت پرسشنامه ای و مصاحبه ساختاریافته است. یافته ها نشان می دهد قوانین موجود عمدتا به کنترل برداشت آب زیرزمینی پرداخته اند و ابعاد دیگری چون پایش نرخ فرونشست، پهنه بندی خطر، و مقاوم سازی زیرساخت ها را نادیده گرفته اند. تحلیل داده ها منجر به شناسایی ۵ دسته اقدام کلیدی (شناخت پدیده، پایش، کنترل، علاج بخشی و مقاوم سازی، پیش بینی) و تعیین داده های مورد نیاز هر دستگاه شد. بر اساس این تحقیق مشخص شد استقرار SDI با مدل پایگاه داده توزیع یافته همراه با بازنگری قوانین و الزام دستگاه ها به اشتراک گذاری داده های استاندارد می تواند بستر مدیریت یکپارچه بحران فرونشست را فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

ایران ، سامانه زیرساخت داده های مکانی ، فرونشست ، مدیریت بحران ، مدیریت داده