مدل نوآوری اجتماعی بر مبنای مدیریت دانش در نظام آموزش و پرورش ایران

پیشینه و اهداف: نوآوری اجتماعی در سال های اخیر به عنوان رویکردی موثر در ارتقای توسعه پایدار و کیفیت نظام های آموزشی مطرح شده است. با توجه به نقش بنیادین آموزش و پرورش در تربیت سرمایه انسانی، به کارگیری مدل های نوآوری اجتماعی مبتنی بر مدیریت دانش می تواند به بهبود فرآیندهای یاددهی-یادگیری کمک کند. این پژوهش با هدف طراحی مدل نوآوری اجتماعی مبتنی بر مدیریت دانش در آموزش و پرورش ایران، انجام شده است. روش ها: این پژوهش با رویکرد کیفی و ماهیت اکتشافی انجام شد. جامعه پژوهش شامل ۱۵ نفر از خبرگان حوزه آموزش و نوآوری بود که با نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. داده ها با روش تحلیل مضمون و با استفاده از نرم افزار ATLAS.ti تحلیل گردید. در فرایند تحلیل، مضامین پایه، سازمان دهنده و فراگیر استخراج شد و روایی و پایایی نتایج از طریق بازبینی خبرگان تایید شد. یافته ها: نتایج تحلیل کیفی به شناسایی الگوی نهایی متشکل از ۱۵ مولفه در قالب ۶ بعد منجر شد: مدیریت دانش (تولید، ذخیره، اشتراک گذاری و به کارگیری دانش)، آموزش نوآورانه اجتماعی (فرهنگ سازمانی، خلاقیت آموزشی، مدیریت اجرایی)، فناوری اطلاعات (فناوری آموزشی)، تعالی آموزشی (استراتژی و هدف گذاری، محتوای آموزشی، ارتباطات سازمانی)، پشتیبانی و منابع (مدیریت منابع انسانی و مالی)، و چالش های آموزشی (چالش های دانش آموزان و چالش های اجتماعی). نتیجه گیری: پژوهش نشان می دهد که به کارگیری مدل نوآوری اجتماعی مبتنی بر مدیریت دانش می تواند به بهبود کیفیت فرآیندهای آموزشی، ارتقای یادگیری و تقویت مشارکت ذینفعان در آموزش و پرورش منجر شود. ایجاد زیرساخت های مناسب مدیریت دانش و تقویت فرهنگ نوآوری نیز زمینه ساز تحول بنیادین و توسعه پایدار در نظام آموزشی کشور خواهد بود.

کلیدواژه ها:

نوآوری اجتماعی ، مدیریت دانش ، آموزش و پرورش ، تعالی آموزشی ، چالش های اجتماعی