تاثیر فعالیت های هنری بر بهبود تعاملات اجتماعی دانش آموزان با اختلال طیف اتیسم: تحلیل نقش میانجی همدلی

زمینه و هدف: مقاله حاضر باهدف بررسی تاثیر فعالیت های هنری بر بهبود تعاملات اجتماعی دانش آموزان با اختلال طیف اوتیسم، با تحلیل نقش میانجی همدلی انجام شده است. روش: روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع مدل ­یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان با اختلال طیف اوتیسم شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بودند که در دوره ­های آموزش نقاشی حداقل به مدت یک سال شرکت کرده بودند که با روش نمونه ­گیری هدفمند ۹۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ­ها از پرسشنامه های نیمرخ مهارت های اجتماعی کودکان با اختلال طیف اوتیسم بلینی و هاپف (۲۰۰۷)، همدلی کودک و نوجوان خسروی لاریجانی و همکاران (۱۳۹۹ (، و تربیت هنری انتظامی، نراقی و نادری (۱۳۹۶) که دارای روایی و پایایی قابل قبولی بودند، استفاده شد. داده­ ها با استفاده از روش­ های آمار توصیفی و استنباطی شامل ضریب همبستگی، تحلیل مسیر، مدل معادلات ساختاری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: نتایج نشان داد که فعالیت های هنری بر بهبود تعاملات اجتماعی کودکان با اختلال طیف اتیسم تاثیر معناداری داشت (۰۵/۰≥p). فعالیت های هنری بر افزایش همدلی در کودکان با اختلال طیف اوتیسم تاثیر معناداری داشت (۰۵/۰≥p). همدلی بر تعاملات اجتماعی کودکان با اختلال طیف اتیسم تاثیر معناداری داشت (۰۵/۰≥p). همچنین نتایج مدل معادلات ساختاری نشان داد که متغیر همدلی نقش میانجی­ گرانه را در تاثیر فعالیت های هنری بر بهبود تعاملات اجتماعی دانش آموزان با اختلال طیف اوتیسم داشت (۰۵/۰≥p). نتیجه گیری: در مجموع، می ­توان نتیجه گرفت که بهبود و ارتقاء فعالیت­ های هنری و همدلی می­ تواند به شکل مستقیم منجر به بهبود تعاملات اجتماعی دانش آموزان با اختلال طیف اوتیسم گردد.

کلیدواژه ها:

فعالیت های هنری ، بهبود تعاملات اجتماعی ، اوتیسم ، همدلی