تحلیل مفهوم زمان در قرآن با رویکرد معناشناختی ایزوتسو

این مقاله به تحلیل معناشناختی واژگان مرتبط با مفهوم «زمان» در قرآن کریم می پردازد. هدف اصلی، ارائه یک چارچوب مفهومی جامع برای درک عمیق تر زمان از منظر قرآن است. پژوهش حاضر با اتخاذ رویکرد توصیفی-تحلیلی و با استفاده از روش معناشناسی قرآنی، واژگان کلیدی زمان را در متون تفسیری معتبر مورد بررسی قرار داده است. داده های گردآوری شده از قرآن و تفاسیر، بر اساس دو معیار «عمومیت» (مفاهیم کلی زمان مانند دنیا، آخرت، گذشته، حال و آینده) و «خصوصیت» (واژگان جزئی تر مانند یوم، شهر، سال و دهر) دسته بندی شده اند. یافته های تحقیق حاکی از آن است که قرآن کریم، زمان را نه تنها به عنوان یک مفهوم کمی و وابسته به رویدادها (مظروف)، بلکه به عنوان یک حقیقت کیفی، مستقل و جوهری معرفی می کند. «نسبی بودن» زمان در کنار «حقیقی بودن» حاکی از آن است که زمان نه تنها متاثر از درون بود خود نیست، بلکه بر مظروف خود تاثیرگذار است. قرآن صرفا زمان را به صورت خطی (توالی رویدادها) بیان نکرده، بلکه اتصال گذشته وآینده در اکنون زمانی در قرآن مورد توجه آیات بوده است.

کلیدواژه ها:

زمان ، قرآن ، وقت ، معناشناسی قرآنی ، ایزوتسو