اولویت بندی بسته های فناوری هیبریدی تجدیدپذیر-دیجیتال در گذار انرژی ایران: یک چارچوب مبتنی بر شبکه ی علی DANP فازی در عصر صنعت نسل چهارم

هدف این پژوهش، ارائه و کاربرد یک چارچوب یکپارچه مبتنی بر دنپ فازی برای اولویت بندی بسته های فناوری هیبریدی تجدیدپذیر-دیجیتال در ایران است. این پژوهش ازنظر هدف، کاربردی و ازنظر روش، ترکیبی است. جامعه آماری، خبرگان صنعت، دولت و دانشگاه در حوزه انرژی، فناوری اطلاعات در ایران بودند و با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه های مقایسات زوجی فازی و ارزیابی عملکرد بود. داده های فازی با روش مرکز ثقل تجمیع و نهایی شدند. تحلیل شبکه علی نشان داد معیار قابلیت دیجیتال شدگی با شاخص تاثیرگذاری (D-R) مثبت ۱٫۹۶ ± ۰٫۲۳، یک علت کلیدی است که بر معیارهای اقتصادی و زیست محیطی تاثیر معناداری می گذارد. بر اساس وزن های وابسته به روابط استخراج شده از دنپ فازی، رتبه بندی نهایی بسته های هیبریدی به ترتیب خورشیدی-دیجیتال (امتیاز ۰٫۸۲۳)، بادی-دیجیتال (۰٫۷۶۱) و آبی-دیجیتال (۰٫۶۵۴) بدست آمد. تحلیل حساسیت با تغییر ±۲۰٪ وزن معیارهای شبکه علی، پایداری این رتبه بندی را تایید کرد. چارچوب پیشنهادی، با آشکارسازی نقش محوری دیجیتال سازی به عنوان یک محرک سیستمی، ابزار قدرتمند و عملی تری در اختیار سیاست گذاران می گذارد. یافته ها حاکی از آن است که سیاست گذاری انرژی ایران باید از حمایت صرف از فناوری های تجدیدپذیر فراتر رفته و بر توسعه و تسهیل سرمایه گذاری در بسته های هیبریدی هوشمند، به ویژه بسته خورشیدی-دیجیتال، متمرکز شوند.

کلیدواژه ها:

گذار انرژی صنعت ۴٫۰ ، تصمیم گیری چندمعیاره فازی ، دنپ فازی ، فناوری های هیبریدی