<span lang="AR-SA">ما و آنان؛ کشف تعارض ها در میان انگاره های بی خانمانان و مدیران شهری در شهر تهران

این پژوهش با هدف واکاوی شکاف ادراکی میان مدیران شهری و افراد بی خانمان در مواجهه با پدیده بی خانمانی در شهر تهران انجام شده است. مطالعه با رویکرد کیفی و با بهره گیری از روش روایت پژوهی صورت گرفته و داده ها از طریق مصاحبه های عمیق با مدیران شهری و افراد بی خانمان، مشاهده میدانی و اسناد، گردآوری و با روش تحلیل مضمون بررسی شده اند. یافته ها حاکی از وجود شکافی بنیادین در فهم و صورت بندی مسئله است؛ به گونه ای که مدیران شهری غالبا بی خانمانی را معضلی امنیتی و مرتبط با نظم شهری تلقی کرده و بر راهبردهای کنترلی، ساماندهی و پاک سازی محیط شهری تاکید دارند، درحالی که افراد بی خانمان این وضعیت را پیامد طرد ساختاری، فقر نظام مند و نقض حقوق شهروندی خود می دانند. آنان خواستار به رسمیت شناخته شدن شان انسانی و جایگاه شهروندی خویش، فراتر از دریافت خدمات حمایتی صرف هستند. این تقابل ادراکی، تبیین کننده ناکارآمدی سیاست های صرفا امنیت محور و بازتولید چرخه بی خانمانی است. بر این اساس، پژوهش نتیجه می گیرد که برون رفت از وضعیت موجود مستلزم گذار پارادایمی از رویکردهای قهری و انتظامی به سیاست های انسان محور، توانمندساز و مبتنی بر عدالت اجتماعی است؛ رویکردی که با شنیدن صدای فرودستان و بازتعریف مسئله بر پایه تجربه زیسته آنان آغاز می شود.

کلیدواژه ها:

بی خانمانی ، مدیران شهری ، روایت ، فرودستان ، عدالت شهری