<span lang="AR-SA">خودآگاهی حرفه­ای برنامه­ریزان شهری در میدان بازی نقش ها <span lang="AR-SA">(مورد پژوهی: محیط برنامه ریزی کلان شهر تهران)

این مقاله با هدف درک نقش حرفه ای برنامه ریزان شهری در مواجهه با پیچیدگی ها و تعارض های درون فرآیند و محیط برنامه ریزی کلان شهر تهران نگاشته شده است. خودآگاهی حرفه ای برنامه ریزان شهری از نقش خود، یکی از مولفه های کلیدی در درک، تبیین و اجرای موثر وظایف برنامه ریزی شهری محسوب می شود و متاثر از مجموعه ای از عوامل فردی، سازمانی، نهادی، سیاسی و گفتمانی است و در شکل گیری سبک عمل برنامه ریزان در مواجهه با پیچیدگی های شهری نقش موثری دارد. پرسش اصلی این پژوهش این است که برنامه ریزان شهری کلانشهر تهران چگونه نقش حرفه ای خویش را در مواجهه با پیچیدگی ها و تعارض های درون فرآیند و محیط برنامه ریزی درک می کنند؟ در این راستا با توجه به پرسش و هدف این پژوهش، روش نظریه مبنایی برساخت­گرایانه (CGT) به منظور تمرکز بر برساخت های ذهنی برنامه ریزان از منظر امیک یا نگاه درون نگر به کار گرفته شده است. پس از بازبینی سیستماتیک متون و انجام مصاحبه­های نیمه-ساختار یافته با ۱۸ برنامه ریز دارای سابقه برنامه­ریزی در محیط برنامه ریزی کلانشهر تهران، مراحل کدگذاری اولیه، متمرکز و نظری (مشتمل بر ۲۲۵ کد اولیه و ۳۳ طیف مفهومی) این فرایند پیموده شده تا انگاشت پردازی نهایی بر مبنای مقوله مرکزی انجام گیرد. یافته ها حاکی از آن است که"خودآگاهی حرفه ای برنامه­ریزان در میدان نقش­ها" به عنوان انگاشت شکل­دهنده رفتار نهادی برنامه­ریزان است که در درک جغرافیای کنشگری برنامه­ریزان کلانشهر تهران نقش مهمی را ایفا می­کند.

کلیدواژه ها:

خودآگاهی حرفه ای ، نظریه نقش ، برنامه ریزان شهری ، محیط برنامه ریزی