اصولگرایی عملی در استنباطات فقهی فیض کاشانی در معتصم، الوافی و مفاتیح

نزاع های فکری قرن یازدهم هجری میان اندیشمندان شیعی، به شکل گیری دو دیدگاه در حوزه علوم عقلی و نقلی انجامید. دیدگاهی که به فلسفه مشاء و اشراق توجهی ویژه داشت و اندیشه ای دیگر که برای روایات در استنادات فقهی جایگاهی خاص قائل بود. وجود این دو مشرب، موجب پیدایش دو نگرش اصولی و اخباری شد و فقیهان در استنباط احکام فقهی به دو دسته تقسیم گردیدند. محقق در این مقاله، با بهره گیری از روش توصیفی و تحلیل داده های کتابخانه ای، کوشیده است ضمن طرح تاریخچه پیدایش اخباری گری، به تمسک ملا محسن فیض کاشانی به اصول در کتب مهم فقهی و فتاوی خود بپردازد و با استناد به یافته هایی از کتاب های معتصم الشیعه، الوافی و مفاتیح، گرایش وی به اصول در استنباط فروع فقهی را مبرهن نماید. حاصل این کوشش نشان می دهد که متهمان به اخباری گری – از جمله فیض کاشانی – در مواضع متعددی به دانش اصول پایبند بوده اند. همچنین اصولیان نیز در استنباط فقهی هرگز از اخبار اهل بیت( جدا نشده اند. بنابراین به نظر می رسد که نسبت اخباری یا اصولی دادن به برخی از اندیشمندان اسلامی، تنها ناشی از توجه بیشتر آنان به اخبار یا اصول بوده است؛ ازاین رو، تقسیم فقها در شیوه استنباط احکام به دو گروه اصولی و اخباری، از منابع مربوطه صحیح به نظر نمی رسد. کلیدواژه ها: اخباری‎گری ملا محسن فیض کاشانی، معتصم الشیعه، الوافی، مفاتیح الغیب.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: اخباری‎گری ملا محسن فیض کاشانی ، معتصم الشیعه ، الوافی ، مفاتیح الغیب