مطالعه تطبیقی نظریه حق بدون صاحب در حقوق فرانسه و ایران

حق بدون صاحب، به منزله رابطه ای حقوقی تعریف می شود که علی رغم شباهت به حقوق شخصی ناظر بر اموال، فاقد دارنده معین است. تحلیل این مفهوم، مستلزم گذر از رویکردهای شخص محور در حقوق اموال و تمرکز بر ابعاد عینی اموال است. به دیگر سخن، برخی از حقوق به جای وابستگی به اشخاص ذی نفع، به طور مستقیم به اشیاء معین تعلق می گیرند. مقاله پیش رو با اتخاذ روش توصیفی تحلیلی و با تمرکز بر نظام حقوقی فرانسه و ارجاع تطبیقی به حقوق ایران، به تبیین مبانی و مصادیق حقوق بدون صاحب پرداخته و سپس به این برآیند رسیده است که شناسایی دقیق این دسته از حقوق می تواند در بهبود مدیریت اموال عمومی، تنظیم بهتر روابط مالکیت و تعهدات، و بنیان گذاری چهارچوبی کارآمد برای تحلیل های نوین حقوقی، نقشی موثر ایفا نماید.

کلیدواژه ها:

حق بدون صاحب ، حقوق اموال ، اموال عمومی ، حقوق جمعی ، حقوق تعهدات