<span lang="AR-SA">تاثیر باریکه لیزر بر درهم­تنیدگی<span dir="LTR" lang="AR-SA"> <span lang="AR-SA">ذره-<span dir="LTR" lang="AR-SA"> <span lang="AR-SA">ذره<span dir="LTR" lang="AR-SA"> <span lang="AR-SA">در پلاسمای چگال کوانتمی دودمایی

درهم تنیدگی یک پدیده ی کاملا کوانتومی است و پراکندگی ذره-ذره امکان تولید درهم تنیدگی کوانتومی را فراهم می کند که به پتانسیل برهم کنشی میان دو ذره وابسته است. ارزیابی میزان درهم تنیدگی در پراکندگی ذره-ذره، به صورت نظری، با معیار پایبندی درهم تنیدگی انجام می شود. پتانسیل برهم کنشی ذره-ذره در حضور ذرات دیگر، مانند محیط پلاسما، و نیز در حضور میدان الکتریکی خارجی ناشی از لیزر تغییر می کند؛ بنابراین، درهم تنیدگی کوانتومی تابعی از پارامترهای پلاسما و لیزر خواهد بود. در این مقاله، یک محیط پلاسمای چگال دودمایی برای الکترون ها و یون ها در نظر گرفته شده است که می تواند رفتار کلاسیکی یا کوانتومی، مانند پراش کوانتومی یا تقارن، از خود نشان دهد. همچنین، میدان الکتریکی خارجی مشابه لیزر نیز حضور دارد. برهم کنش لیزر با ذرات پلاسما منجر به تحریک نوسانات و تغییر دینامیک محیط پلاسمایی می شود؛ با این حال، تمامی این اثرات را می توان در قالب پتانسیل برهم کنشی ذره-ذره لحاظ کرد. از این رو، می توان تاثیر پارامترهای پلاسما، نظیر دما و چگالی، و نیز شدت لیزر را بر درهم تنیدگی به طور مستقیم تحلیل کرد. نتایج نشان می دهند که انرژی برخوردی پایین، دمای پایین پلاسما، چگالی بالای ذرات یا طول دبای کوتاه، و نیز دامنه های خاصی از شدت لیزر، موجب افزایش میزان درهم تنیدگی می شوند. همچنین، در یک پلاسمای الکترون-یون، اهمیت دمای الکترون ها در دینامیک درهم تنیدگی به مراتب بیشتر از دمای یون ها است.

کلیدواژه ها:

درهم تنیدگی کوانتومی ، پلاسمای چگال کوانتومی ، لیزر ، پایبندی درهم تنیدگی ، پتانسیل موثر ، پراکندگی کشسان