اثربخشی درمان شناختی رفتاری گروهی مثبت نگر بر تاب آوری، امیدواری و شدت علائم سوگ در نوجوانان داغدیده

هدف: هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان شناختی رفتاری مثبت نگر بر تاب آوری، امیدواری و شدت علائم سوگ بر نوجوانان داغدیده بود.روش ها: پژوهش حاضر مطالعه نیمه­آزمایشی از نوع پیش­آزمون و پس آزمون با گروه کنترل است. همه نوجوانان داغدیده شهر تبریز در نیمه اول سال ۱۴۰۲ جامعه آماری این مطالعه هستند. از این جامعه، تعداد ۲۰ نفر با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به­صورت تصادفی ۱۰ نفر در گروه کنترل و ۱۰ نفر در گروه آزمایش قرار گرفتند. گروه آزمایش تحت ۱۰ جلسه گروه­درمانی درمان­شناختی رفتاری مثبت نگر قرار گرفتند. ابزارهای گردآوری اطلاعات شامل پرسش­نامه مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (۲۰۰۳)، مقیاس امیدواری سیمپسون (۱۹۹۹) و پرسش­نامه سوگ پیچیده (۱۹۹۵)  بود که پیش و پس از اجرای مداخله توسط هر دو گروه کنترل و آزمایش تکمیل شد. داده ها با روش تحلیل کوواریانس تک متغیره  با برنامه SPSS نسخه ۲۳ تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که درمان شناختی رفتاری مثبت نگر موجب بهبود معنی­دار در سطوح تاب آوری (۰۰۱/۰ >P، ۸۷/۱۶=F) و امیدواری (۰۰۱/۰ > P،۶۳/۱۶=F) بیماران شد؛ همچنین درمان با کاهش معنی­دار شدت علائم سوگ (۰۰۱/۰ >P، ۳۶/۲۷=F) در گروه آزمایش همراه بوده است.نتیجه گیری: درمان شناختی رفتاری مثبت نگر رویکرد مداخله ای اثربخش برای بهبود شدت سوگ و افزایش تاب آوری و امیدواری در نوجوانان سوگوار است. بر این اساس پیشنهاد می شود روان درمانگران کودک و نوجوان، مولفه های مربوط به روان شناسی مثبت نگر مانند بهبود امیدواری، تاب آوری و عزت نفس را برای کاهش علایم سوگ پیچیده در نوجوانان جزو اهداف درمانی قرار دهند.

کلیدواژه ها:

امیدواری ، تاب آوری ، سوگ ، درمان شناختی رفتاری مثبت نگر