بازخوانی تربیتی خطاب عاطفی قرآن کریم و نقش آن در هدایت انسان: تحلیل انواع، اهداف و پیامدها

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 58

فایل این مقاله در 14 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_FRS-1405-1_005

تاریخ نمایه سازی: 17 مهر 1405

چکیده مقاله:

خطاب عاطفی قرآن کریم به عنوان یکی از برجسته ترین و موثرترین سبک های بیانی در نظام تربیتی وحی، رویکردی منحصربه فرد در تعامل با فطرت، عواطف و احساسات انسان به شمار می رود. این شیوه خطاب که ریشه در مفاهیم عمیق قرآنی همچون محبت، رافت، شوق، رغبت، عفو، رحمت، رافت الهی و در مواردی ملامت و عتاب سازنده دارد، توانایی نفوذ به لایه های درونی روان انسان و ایجاد تحول پایدار در شخصیت او را داراست. پژوهش حاضر با بهره گیری از روش توصیفی–تحلیلی و با مراجعه هدفمند به آیات شریفه قرآن کریم و آراء مفسران برجسته و تفاسیر معتبر شیعه و اهل سنت، درصدد شناسایی انواع خطاب عاطفی قرآنی و واکاوی عمیق آثار تربیتی آن در مسیر هدایت فردی و اجتماعی انسان است. یافته های تحقیق بیانگر آن است که قرآن کریم در ساختار بیانی خود، به طور نظام مند و هدفمند از چهار گونه اصلی خطاب عاطفی بهره گرفته است: نخست، خطاب مبتنی بر حب و رافت الهی که با هدف جذب قلوب و ایجاد پیوند عاطفی عمیق میان انسان و پروردگار به کار رفته و بستر پذیرش حقایق را فراهم می سازد؛ دوم، خطاب شوق و رغبت که با ترسیم چشم اندازهای روشن از رحمت بی کران الهی و نعمت های جاودان بهشتی، انگیزه های درونی انسان برای حرکت در مسیر کمال را تقویت می کند؛ سوم، خطاب عفو و رحمت که نقشی بی بدیل در بازسازی روحیه و احیای امید در دل های ناامید و گنهکار ایفا نموده و زمینه بازگشت آسان به سوی حق را مهیا می کند؛ و چهارم، خطاب ملامت و عتاب توام با لطف که به عنوان ابزاری هوشمندانه برای آگاهی بخشی، شکستن غرور و غفلت، و ترغیب به اصلاح رفتار به کار رفته است. این خطاب های متنوع و چندلایه، در کنار تاثیر شگرف بر بهبود و تنظیم روابط فردی و اجتماعی، دستاوردهای تربیتی ارزشمندی همچون ایجاد ایمان راسخ و پایدار، تقویت سازوکار خودکنترلی و مراقبه درونی، افزایش آستانه تحمل و امید در برابر ناملایمات، تسهیل فرایند توبه و بازگشت آگاهانه، و در نهایت هدایت همه جانبه انسان به سوی کمال حقیقی و قرب الهی را به دنبال دارند. نتیجه اساسی و راهبردی پژوهش آن است که سبک عاطفی قرآن نه تنها در تقابل با عقلانیت و منطق هدایتی قرار ندارد، بلکه به عنوان عنصری مکمل و پویا، فرآیند تربیت و هدایت را انسانی تر، جذاب تر و ماندگارتر می سازد و الگویی جامع برای نظام های تربیتی ارائه می دهد

نویسندگان

سید مهدی موسوی

طلبه دکتری علوم حدیث تطبیقی، جامعه المصطفی