مدل ساختاری رضایت از زندگی بر اساس مسئولیت پذیری فردی و اجتماعی با نقش میانجی هیجان خواهی در دانشجویان

هدف از پژوهش حاضر بررسی مدل ساختاری رضایت از زندگی بر اساس مسئولیت پذیری فردی و اجتماعی با نقش میانجی هیجان خواهی در دانشجویان بود. مطالعه حاضر از نوع مطالعات همبستگی به روش مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش شامل دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳- ۱۴۰۴ بود که از بین آن ها تعداد ۳۰۰ نفر (۱۵۰ نفر زن و ۱۵۰ نفر مرد) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل مقیاس رضایت از زندگی (SWLS)، مقیاس هیجان خواهی آرنت (AISS) و مقیاس مسئولیت پذیری فردی و اجتماعی (PSRQ) بود. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و شیوه مدل یابی معادلات ساختاری با کمک نرم افزار SPSS-۲۶ و همچنین نرم افزار Amos-۲۴ تحلیل شدند. نتایج مدل معادلات ساختاری نشان داد که مسئولیت پذیری فردی (β = ۰/۱۵۹ ،p = ۰/۰۱۶)، و هیجان خواهی (β = ۰/۱۳۹ ،p = ۰/۰۲)، بر رضایت از زندگی اثر مستقیم مثبت و معناداری دارند. اما اثر مستقیم مسئولیت پذیری اجتماعی بر رضایت از زندگی معنادار نبود (β = ۰/۰۲۸ ،p = ۰/۶۸۴)، در بررسی نقش میانجی، هیجان خواهی تنها در رابطه بین مسئولیت پذیری اجتماعی و رضایت از زندگی نقش میانجی معنادار ایفا کرد (۰/۰۳۸ = β)؛ زیرا مسئولیت پذیری اجتماعی بر هیجان خواهی اثر معناداری داشت (β = ۰/۲۴۵ ،p = ۰/۰۱)، از سوی دیگر، به دلیل عدم معناداری رابطه مسئولیت پذیری فردی با هیجان خواهی (β = ۰/۰۴۲ ،p = ۰/۵۱۹)، نقش میانجی هیجان خواهی در این مسیر تایید نشد و مدل مفهومی ارائه شده از برازش خوبی برخوردار بود. بنابراین، با آموزش و تقویت احساس مسئولیت پذیری و افزایش توانایی دانشجویان در مدیریت، جهت دهی و هدایت سازنده هیجان خواهی، می توان از این عوامل به عنوان مبنایی برای طراحی مداخلات و رویکردهای جامع در جهت ارتقاء رضایت از زندگی بهره گرفت و لذا تمرکز بر آموزش و تقویت این متغیرها ممکن است نقش پیشگیرانه ای در کاهش نارضایتی از زندگی در میان دانشجویان ایفا کند.

کلیدواژه ها:

رضایت از زندگی ، مسئولیت پذیری فردی ، مسئولیت پذیری اجتماعی ، هیجان خواهی