نقش سبک های مدیریتی فرماندهان در پیش بینی آسیب های عمدی جسمانی سربازان با میانجی گری سرسختی روان شناختی

این پژوهش با هدف بررسی نقش سبک های مدیریتی فرماندهان در پیش بینی آسیب های عمدی جسمانی سربازان با میانجی گری سرسختی روان شناختی صورت گرفت. طرح پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش تمامی سربازان ارتش جمهوری اسلامی ایران در شمال غرب کشور در سال ۱۴۰۳ بودند که از میان آن ها نمونه ای به حجم ۲۶۴ نفر به شیوه نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شده و پرسشنامه خود آسیب رسانی (SHI؛ سانسون و همکاران، ۱۹۹۸)، پرسشنامه سبک های مدیریت (LSQ؛ لیکرت، ۱۹۶۱) و مقیاس سرسختی روان شناختی (PHS؛ کوباسا و همکاران، ۱۹۸۲) را تکمیل کردند. برای تحلیل داده ها از روش تحلیل مسیر استفاده شد. نتایج نشان داد اثر مستقیم سبک مدیریت آمرانه بر سرسختی روان شناختی (۱۶/۰-= β) و همچنین اثر مستقیم سبک مدیریت آمرانه خیرخواهانه بر متغیرهای سرسختی روان شناختی (۲۵/۰ = β) و آسیب های عمدی جسمانی (۴۳/۰-= β) ازنظر آماری معنادار است (۰/۰۱> p). از طرفی اثر مستقیم سرسختی روان شناختی بر آسیب های عمدی جسمانی (۳۵/۰- = β) نیز معنادار بود (۰/۰۱> p). به علاوه نتایج نشان داد سبک های مدیریت آمرانه و آمرانه خیرخواهانه به صورت غیرمستقیم و به واسطه سرسختی روان شناختی می توانند آسیب های عمدی جسمانی را به طور معنی دار پیش بینی کنند (۰/۰۵> p). بر اساس یافته های پژوهش چنین استنباط می شود که سرسختی روان شناختی در رابطه بین سبک های مدیریت با آسیب های عمدی جسمانی سربازان نقش میانجی دارد؛ بنابراین می توان انتظار داشت که با ارتقای ظرفیت سرسختی روان شناختی در سربازان و افزایش سبک های مدیریت خیرخواهانه و حمایت گرانه در فرماندهان، میزان آسیب های عمدی جسمانی در سربازان کاهش یابد.

کلیدواژه ها:

سبک های مدیریت ، سرسختی روان شناختی ، آسیب های عمدی جسمانی ، روان شناسی نظامی