ناسازه های سیاست گذای فرهنگی در آموزش عالی ایران

یکی از مهمترین چالش های آموزش عالی ایران گسست میان تولیدکنندگان دانش و کاربران می باشد که نوعی ناهم گرایی در فرایند تصمیم سازی و تصمیم گیری در قلمرو فرهنگ دانشگاهی پدید آورده که موجب ققدان مدل مناسبی از سیاستگذاری در آموزش عالی ایران شده است.هدف این تحقیق ارائه توصیفی از ناسازه های سیاست های فرهنگی آموزش عالی در حال حاضر است. به منظور شناسایی ارزش ها، اولویت ها و اهداف حاکم بر سیاست های فرهنگی در دانشگاه ها، از روش تحلیل مضمون»و مراجعه به متن هایی که زیر بنای سیاست های فرهنگی بوده و از حدود سی سال گذشته در این حوزه تولید شده، استفاده شده است. با توجه به سوال پژوهش، جستجوی مضامین ناسازواره، معطوف به یافتن ناسازه هایی است که سبب ابهام، دوگانگی می شوند.یافته های تحقیق نشان می دهد: ناسازه های موجود در اسناد را می توان به دو ناسازه نظری و ناسازه کارکردی تقسیم نمود. ناسازه نظری به تناقض های سیاست های فرهنگی در درون خود سیاست ها و محتوای آنها ارجاع دارد. از نظر محتوای درون اسناد ناسازه های نظری شامل: ناسازه های درون سندی، ناسازه میان اسناد و ناسازه کارکردی شناسایی شده در سه نوع قابل دسته بندی می باشند: ناسازه اهداف و ابزارها، ناسازه اسناد با نیازهای دانشجویان و ناسازه اسناد با انسان آکادمیک.

کلیدواژه ها:

فرهنگ دانشگاهی ، سیاست فرهنگی ، سیاست فرهنگی دانشگاهی ، سیاست گذاری فرهنگی ، ناسازه