نقش رسانه ها در مشروعیت تحریم های ثانویه از منظر حقوق بین الملل با تاکید بر ایران

تحلیل مشروعیت تحریم های ثانویه بدون توجه به نقش رسانه ها تصویر کاملی از سازوکار اعمال فشار در روابط بین الملل ارائه نمی دهد. در سال های اخیر، گفتمان رسانه ای به یکی از عوامل موثر در شکل دهی ادراکات جهانی درباره ایران و به ویژه برنامه هسته ای آن تبدیل شده و در نتیجه، زمینه اجتماعی و ذهنی پذیرش تحریم ها را تقویت کرده است. هدف این پژوهش بررسی این پرسش است که چگونه رسانه ها با تولید روایت های خاص، بر مشروعیت سازی اقدامات تحریمی اثر می گذارند و این فرایند چه جایگاهی در سازوکار حقوقی و سیاسی تحریم های ثانویه دارد. روش تحقیق بر تحلیل گفتمانی، بررسی سازوکارهای روایت سازی و مطالعه تحلیلی آثار این فرایند بر برداشت عمومی و الگوهای تصمیم گیری بین المللی استوار است. به جای تمرکز بر مبانی صرفا حقوقی، این پژوهش به پیوند میان رسانه، ادراک جمعی و سازوکارهای فشار اقتصادی می پردازد تا لایه های کمتر دیده شده نظام تحریم ها آشکار شود. یافته ها نشان می دهد بازنمایی رسانه ای برنامه هسته ای ایران عمدتا در قالب تهدید و بی ثباتی صورت گرفته و همین الگوی معنایی، زمینه پذیرش اقدامات محدودکننده را در سطح جهانی تقویت کرده است. این روند ثابت می کند که تحریم های ثانویه نه فقط در چارچوب اقتصاد و مقررات مالی، بلکه در عرصه معنا، ارزش ها و روایت ها عمل می کنند. نتایج تحقیق نشان می دهد که رسانه ها با قاب بندی موضوعات و تکرار هنجارهای مطلوب قدرت های تحریم کننده، بخشی جدایی ناپذیر از راهبرد چندبعدی اعمال فشار محسوب می شوند. در نتیجه، تحلیل حقوق بین الملل بدون در نظر گرفتن نقش رسانه ها، تنها لایه رسمی پدیده تحریم را مورد توجه قرار می دهد و از فهم سازوکارهای واقعی مشروعیت سازی باز می ماند.

کلیدواژه ها:

مشروعیت تحریم ها ، رسانه و گفتمان ، بازنمایی برنامه هسته ای ایران ، تحریم های ثانویه ، روایت سازی بین المللی