بررسی تطبیقی سکونتگاه های غیر رسمی تبریز از منظر پایداری و اصول پدافند غیر عامل

سکونتگاه های غیررسمی در شهر تبریز به عنوان نمونه بارز از چالش های توسعه ناپایدار شهری از منظر ابعاد پایداری، محیط زیستی، اجتماعی، اقتصادی و اصول پدافند غیر عامل به صورت تطبیقی مورد مطالعه قرار گرفته اند. این پژوهش با تحلیل ساختار، کالبدی، کیفیت خدمات زیرساختی و سطح آسیب پذیری سکونتگاه های غیر رسمی تبریز نشان می دهد که ضعف برنامه ریزی شهری، عدم دسترسی مناسب به خدمات اساسی و پراکندگی نامنظم بافت ها موجب کاهش قابل توجه تاب آوری این مناطق در برابر مخاطرات طبیعی و انسان ساخت شده است همچنین عدم بهره گیری نظام مند از راهکارهای پدافند غیر عامل، ظرفیت مقاومت و مقابله این سکونتگاه ها را در مواجهه با بحران ها محدود ساخته است. یافته ها بیانگر رابطه ی متقابل و تاثیرگذار میان شاخص های پایداری و اصول پدافند غیر عامل است به گونه ای که تقویت هر یک از این ابعاد می تواند منجر به بهبود کلی تاب آوری سکونتگاه های غیر رسمی در تبریز شود بر این اساس، اتخاذ رویکردی یکپارچه و فراگیر مبتنی بر تلفیق اصول پایداری شهری و پدافند غیرعامل در قالب برنامه های بازآفرینی شهری، توانمندسازی اجتماعی اقتصادی، مقاوم سازی کالبدی و ارتقاء فرهنگ مدیریت ریسک برای افزایش تاب آوری سکونتگاه های غیر رسمی تبریز ضروری به نظر می رسد این پژوهش ضمن ارائه تحلیل دقیق وضعیت موجود، پیشنهادهای کاربردی جهت بهبود شرایط سکونتگاه های غیر رسمی تبریز را برای بهره برداری سیاست گذاران و برنامه ریزان ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

سکونتگاه های غیر رسمی ، پایداری ، پدافند غیرعامل ، تبریز