نقش فضای سبز بر افزایش تاب آوری شهری

تاب آوری شهری به عنوان یک مفهوم کلیدی در مدیریت و برنامه ریزی شهری به توانایی جوامع شهری در مواجهه با چالشها و بحرانها اشاره دارد. این مفهوم نه تنها شامل استقامت و قدرت بازگشت جوامع به شرایط اولیه پس از وقوع حوادث غیرمترقبه است؛ بلکه به توانایی آنها در انطباق و تغییر نیز مرتبط می باشد. در این راستا فضای سبز شهری به عنوان یکی از عناصر حیاتی و تاب آور در ساختار شهرها نیز شناخته می شود. از این رو بررسی و تحلیل نقش فضای سبز در افزایش تاب آوری شهری از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این تحقیق به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ روش توصیفی–تحلیلی محسوب می شود. از داده های کتابخانه ای و اسنادی تمامی معیارهای تاب آوری شهری و کارکردهای فضای سبز در قالب ابعاد چهارگانه، اجتماعی، اقتصادی، نهادی–مدیریتی و اکولوژیکی–کالبدی استخراج شد و با استفاده از انطباق شاخص های مطرح شده میزان تاثیر کاربری فضای سبز در افزایش تاب آوری شهری مشخص گردید. بر اساس نتایج بدست آمده تاثیرات بعد اجتماعی فضاهای سبز شهری بیشترین نقش را در افزایش تاب آوری شهری داشته است که این خود شامل دو شاخص کیفیت زندگی و افزایش سلامتی می شود. در رتبه بعدی بعد اکولوژیکی–کالبدی با شاخص ویژگی های کالبدی و بهبود شرایط محیطی قرار دارد و بعد از آن بعد اقتصادی در رتبه سوم مطرح می شود که به ارزش زمین و ذخیره آن برای شرایط بحرانی آینده می پردازد و در انتها بعد نهادی (مدیریتی) در رتبه چهارم قرار دارد که به طور مستقیم تاثیری بر افزایش تاب آوری نداشته است ولی در مباحث مدیریت شهری و مدیریت بحران تاثیرپذیری آن به شکل غیر مستقیم عنوان می شود.

کلیدواژه ها:

پایداری شهری ، تاب آوری شهری ، مدیریت بحران ، کیفیت زندگی ، فضای سبز