بررسی تاثیر آموزش تجربه محور بر خلاقیت و حل مسئله در معماری

آموزش سنتی معماری به دلیل غفلت از پرورش همزمان خلاقیت و توانایی حل مسئله با شکاف عمیق میان دانش نظری و مهارت های حرفه ای مواجه است. این مقاله با هدف ارائه مدلی عملیاتی برای تلفیق وجوه مختلف آموزش تجربه محور در معماری تدوین شده است. پژوهش با رویکرد کیفی و روش تحلیل محتوای جهت دار مبتنی بر چارچوب نظری چرخه یادگیری تجربی کلب انجام پذیرفته است. یافته ها به مدلی دووجهی دست می یابند که وجه اول، آن حضور نظام مند در محیط های واقعی پروژه و کارگاه های ساخت برای مواجهه با چالش های اجرایی و کسب دانش ضمنی است. وجه دوم، مطالعه عمیق و کالبدشکافی پروژه های شاخص معماری شامل واکاوی فرآیند کانسپت پردازی، راهکارهای فرمی، سازماندهی پلان و مبانی نظری معماران صاحب سبک را الزامی می دارد. تلفیق این دو وجه در چارچوب چهار مرحله ای تجربه، عینی، مشاهده تاملی، مفهوم سازی انتزاعی و آزمایشگری فعال چرخه یادگیری تجربی را تکمیل کرده و به توسعه تفکر واگرا، انعطاف پذیری شناختی و توانایی حل مسائل پیچیده طراحی منجر می شود. پیاده سازی این مدل مستلزم بازتعریف نقش استاد به مثابه منتور (راهبر)، طراحی پروژه های درسی با قابلیت اجرای واقعی و تدوین بانک اطلاعاتی از آثار شاخص با تحلیل های چندلایه است. نتیجه آن پرورش معمارانی خواهد بود که با تکیه بر گنجینه ای از تجربه زیسته و الگوهای تحلیلی توانایی خلق تجربیات فضایی بدیع و کاربر محور را دارا هستند. این مدل می تواند مبنایی برای بازنگری اساسی در برنامه های درسی دانشکده های معماری و حرکت به سوی رویکرد تلفیقی و حرفه محور باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش تجربه محور ، خلاقیت ، معماری ، حل مسئله ، چرخه یادگیری کلب ، تحلیل آثار معماری