بررسی نحوه عملکرد تهویه طبیعی در ساختمان های مسکونی و نقش آن در دستیابی به معماری پایدار

تهویه طبیعی یکی از کارآمدترین و کم هزینه ترین روش های تامین هوای مطبوع در ساختمان هاست و از طریق ایجاد جریان خودبخودی هوا در فضاهای داخلی عمل می کند. در معماری سنتی ایران این شیوه به عنوان بخشی بنیادی از طراحی بناها به کار رفته است؛ اما در معماری معاصر به ویژه به دلیل افزایش تراکم شهری ظرفیت های بالقوه آن تا حد زیادی نادیده گرفته شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تهویه طبیعی در طراحی بناهای مسکونی و شناسایی مولفه های موثر بر شکل گیری آن انجام شده است. این مطالعه با روش کیفی و بر پایه تحلیل اسنادی و کتابخانه ای صورت گرفته است. یافته ها نشان می دهد عواملی همچون جهت گیری ساختمان، ویژگی های کالبدی پوسته خارجی، سازماندهی فضاهای داخلی، ایجاد کوران، نحوه کنترل بازشوها و طراحی محوطه تاثیر قابل توجهی بر تقویت تهویه طبیعی دارند. نتایج بیانگر آن است که به کارگیری صحیح این مولفه ها در مرحله طراحی می تواند موجب کاهش چشمگیر مصرف انرژی در بناهای مسکونی شود. علاوه بر این یکپارچه سازی اصول تهویه طبیعی با فرآیند طراحی، از ارکان مهم معماری پایدار است و با ارتقای آسایش حرارتی، کاهش وابستگی به انرژی فسیلی و بهبود کیفیت محیط زیست، نقش موثری در دستیابی به معیارهای پایداری ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

تهویه ، طبیعی ، بناهای مسکونی ، سیستم های تهویه ، انرژی باد ، معماری پایدار