ارزیابی تطبیقی کارایی سیستم های سایبان نوین و سنتی در بهینه سازی مصرف انرژی و آسایش حرارتی

در معماری معاصر، مدیریت تابش خورشید و کنترل بارهای حرارتی ناشی از سطوح شفاف، از ارکان اصلی طراحی پایدار به شمار می رود. سایبان ها به عنوان یکی از کارآمدترین عناصر غیر فعال نقش کلیدی در تنظیم نور روز، کاهش مصرف انرژی سرمایشی و تامین آسایش بصری ایفا می کنند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل تطبیقی انواع سیستم های کنترل تابش به بررسی سایبان های ثابت، متحرک و راهکارهای بیوفیلیک (پوشش گیاهی) می پردازد. روش تحقیق در این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی با رویکرد کتابخانه ای است که در آن ابتدا الگوهای اصیل معماری ایرانی نظیر «ارسی» و «شباک» به عنوان پیشینه های هوشمند بازخوانی شده و سپس سیر تحول این مفاهیم در قالب فناوری های نوین مانند پوسته های پاسخگو و شیشه های هوشمند واکاوی می گردد. یافته های تحقیق نشان می دهد که انتخاب بهینه هندسه سایبان افقی یا شبکه ای با توجه به جهت های جغرافیایی علاوه بر مهار خیرگی می تواند مصرف انرژی را تا حدود ۳۲ درصد در اقلیم های گرم کاهش دهد. نتایج نهایی بر این ضرورت تاکید دارد که تلفیق دانش بومی در سایه اندازی با ابزارهای محاسباتی نوین مسیری بهینه برای دستیابی به نماهای پایدار و کاهش وابستگی به سیستم های مکانیکی است.

کلیدواژه ها:

سایبان ، آسایش حرارتی ، معماری پایدار ، کنترل تابش ، مصرف انرژی ، معماری ایرانی