مدل سازی پیشبینانه و بهینه سازی چندهدفه انرژی در پارادایم طراحی فعال واکاوی روش شناسی های نوین در برنامه ریزی انرژی ساختمان برای دستیابی به پایداری جامع در بافت شهری مطالعه ای بر اساس مفاهیم فازی و هوشمند

این پژوهش با هدف ارائه یک چارچوب نوین برای برنامه ریزی انرژی ساختمان ها در راستای دستیابی به اهداف پایداری جامع (Holistic Sustainability) در محیط های شهری توسعه یافته طراحی شده است. روش شناسی سنتی تحلیل انرژی اغلب در مواجهه با عدم قطعیت های ذاتی، محیطی، عملکردی و رفتاری کاربران دچار کاستی هایی در دقت پیش بینی و بهینه سازی می شود. برای غلبه بر این چالش، این مقاله رویکردی ترکیبی مبتنی بر مدل سازی پیش بینانه فازی (Fuzzy Predictive Modeling) و بهینه سازی چندهدفه الگوریتمی (Multi-Objective Optimization) را معرفی می کند. این چارچوب متغیرهای ورودی اقلیمی و عملکردی را با استفاده از منطق فازی برای مدل سازی عدم قطعیت وزن دهی می کند و سپس با به کارگیری الگوریتم های فراابتکاری مانند NSGA-II، مجموعه ای از راه حل های بهینه پارتو (Pareto Front) را شناسایی می نماید. توابع هدف شامل کمینه سازی مصرف انرژی اولیه (Primary Energy Consumption)، بیشینه سازی شاخص های آسایش حرارتی (Thermal Comfort Indices)، و حداقل سازی شاخص های اثرات محیطی (Environmental Impact Indicators) تعریف شده اند. یافته های اصلی نشان می دهد که این رویکرد هیبریدی به طور معناداری دقت پیش بینی انرژی را نسبت به مدل های قطعی افزایش داده و امکان انتخاب طراحی هایی را فراهم می آورد که نه تنها از نظر مصرف انرژی بهینه هستند بلکه تعادلی مطلوب میان عملکرد و رضایت ساکنان (User Satisfaction) برقرار می سازند. نتیجه گیری می شود که ادغام هوشمندی و فازی سازی در طراحی فعال (Active Design Paradigm) برای تحقق معماری با عملکرد بالا و پایداری ژرف نگر ضروری است.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی انرژی ساختمان ، مدل سازی فازی ، بهینه سازی چندهدفه ، پایداری جامع ، طراحی فعال ، الگوریتم NSGA II ، عدم قطعیت اقلیمی