بررسی تداخل ها و نقش اولویت بندی آنها در بهبود هماهنگی بین رشته ای در محیط BIM

مدل سازی اطلاعات ساختمان (Building Information Modeling (BIM) طی دو دهه اخیر به یکی از مهمترین رویکردهای مدیریت اطلاعات و هماهنگی بین رشته ای در پروژه های ساختمانی تبدیل شده است. یکی از شناخته شده ترین کاربردهای BIM، تشخیص تداخل (Clash Detection) میان عناصر معماری، سازه و تاسیسات پیش از آغاز عملیات اجرایی است. اگرچه ابزارهای تشخیص تداخل امکان شناسایی خودکار برخوردهای هندسی را فراهم می کنند اما در پروژه های پیچیده حجم بالای تداخل های شناسایی شده به یکی از چالش های اصلی تیم های هماهنگی تبدیل شده است. بسیاری از این تداخل ها از نظر اجرایی فاقد اهمیت بحرانی بوده و بررسی دستی آنها موجب افزایش زمان، هزینه و بار تصمیم گیری در جلسات هماهنگی می شود. از سوی دیگر تجربه پروژه های واقعی نشان می دهد که موفقیت فرایند هماهنگی صرفا به تشخیص تداخل وابسته نیست بلکه به نحوه مدیریت، دسته بندی و اولویت بندی آنها نیز بستگی دارد. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی به بررسی چالش های موجود در فرایند تشخیص و مدیریت تداخل در محیط BIM می پردازد و نقش اولویت بندی تداخل ها را در بهبود هماهنگی بین رشته ای مورد بحث قرار می دهد. نتایج نشان می دهد که تمرکز بر تداخل های بحرانی و استفاده از رویکردهای اولویت محور می تواند کارایی فرایند هماهنگی را افزایش داده، حجم فعالیت های غیرضروری را کاهش دهد و تصمیم گیری تیم های طراحی و اجرا را تسهیل نماید.

کلیدواژه ها:

مدل سازی اطلاعات ساختمان (BIM) ، تشخیص تداخل ، مدیریت تداخل ، هماهنگی بین رشته ای ، اولویت بندی تداخل ها ، BIM Coordination