دوام بتن با سنگدانه های بازیافتی حاوی پوزولان میکروسیلیس در محیط های مهاجم کلریدی

امروز بکارگیری پوزولان ها به عنوان یکی از روش های تحقیقاتی به منظور بهبود پایایی و دوام و کیفیت بتن مورد توجه بسیاری از محققین قرار گرفته است. در این مقاله سعی شده به بررسی تاثیر دو پارامتر یعنی پوزولان میکروسیلیس و روان کننده ها بر نفوذپذیری و ضریب مهاجرت یون کلراید بتن حاوی سنگدانه های بازیافتی پرداخته شود. بنابراین سعی داریم در مرحله اول با بکارگیری ۱۰ درصد پوزولان میکروسیلیس بر روی بتن حاوی سنگدانه های بازیافتی پرداخته و آن را با نمونه ی بتنی شاهد فاقد هرگونه افزودنی پوزولانی (۲۸ روزه) مورد سنجش قرار داده و سپس در مرحله دوم با درصد روان کننده های مختلف (۱ و ۱.۵ و ۲ درصد) نمونه های بتنی ۲۸ روزه را مورد بررسی و ارزیابی قرار داده و درصد بهینه روان کننده طرح اختلاط بتن به دست آمده. لذا در این تحقیق جهت ساخت نمونه های بتنی از پنج طرح اختلاط بتن همراه با ۱۵ نمونه بتنی استوانه ای شکل استفاده گردید. در طرح اختلاط شماره ۱ و ۲ تمامی شرایط طرح اختلاط بتن ثابت در نظر گرفته شده است فقط میزان درصد پوزولان میکروسیلیس جایگزین وزنی سیمان متغیر می باشد و در طرح اختلاط شماره ۳ و ۴ و ۵ فقط میزان درصد روان کننده ها متغیر می باشد. به عبارت دیگر اثر روان کننده های ۱ و ۱.۵ و ۲ درصد بر روی نمونه بتنی حاوی پوزولان ۱۰ درصد میکروسیلیس با سنگدانه های بازیافتی مورد بازبینی قرار گرفته است و بعد از طی دوره عمل آوری ۲۸ روزه نمونه های بتنی و آزمایش تسریع شده یون کلراید براساس استاندارد ملی ایران روش ب ۲۱۴۷۹ صورت گرفته است و نتایج آن مورد ارزیابی قرار گرفت بطوریکه نتایج مربوط به نمونه ی بتنی حاوی پوزولان ۱۰ درصد میکروسیلیس با سنگدانه های بازیافتی بهمراه بهینه روان کننده ۱ درصد دارای نفوذپذیری و ضریب مهاجرت انتشار یون کلراید کمتری نسبت به نمونه های بتنی شاهد (فاقد هرگونه افزودنی پوزولان) داشته و به طور میانگین ۴۸.۸۳ درصد کاهش عمق نفوذپذیری یون کلراید و ۵۱.۴۵ درصد کاهش ضریب مهاجرت یون کلراید از خود نشان داده است.

کلیدواژه ها:

دوام بتن ، پوزولان ، میکروسیلیس ، سنگدانه های بازیافتی ، نفوذپذیری ، بتن ، ضریب مهاجرت یون کلراید ، روان کننده ها