تحلیل تجربی رفتار لرزه ای اتصالات ستون تیر در ساختمان های بتن آرمه پیش از سال ۱۳۸۵ و ارائه راهکارهای مقاوم سازی مبتنی بر مهاربندهای کمانش ناپذیر

ساختمان های بتن آرمه ساخته شده پیش از سال ۱۳۸۵ در ایران عموما با ضعف هایی در طراحی و اجرای اتصالات ستون تیر همراه هستند که موجب عملکرد لرزه ای نامطلوب این سازه ها در برابر زلزله های متوسط و شدید شده است. با توجه به اصلاح آیین نامه های طراحی لرزه ای پس از سال ۱۳۸۵ بسیاری از ساختمان های قدیمی از لحاظ عملکرد لرزه ای با استانداردهای نوین فاصله دارند. در این پژوهش رفتار لرزه ای اتصالات ستون تیر در ساختمان های بتن آرمه موجود در تهران و تبریز که پیش از سال ۱۳۸۵ ساخته شده اند از منظر مکانیکی و هندسی مورد تحلیل تجربی قرار گرفته است. نمونه هایی از ساختمان های سه تا شش طبقه مورد بررسی قرار گرفتند و با استفاده از آزمایش های بارگذاری شبه استاتیکی عملکرد غیرخطی اتصالات آنها ارزیابی شد. نتایج نشان داد که ضعف در جزئیات آرماتورگذاری، عدم رعایت طول مهاری و نبود قلاب های استاندارد در ناحیه اتصال از مهم ترین عوامل گسیختگی زودهنگام در این سازه هاست. بر پایه این تحلیل راهکارهایی برای مقاوم سازی با استفاده از مهاربندهای کمانش ناپذیر ارائه شده است. مهاربندهای کمانش ناپذیر نه تنها شکل پذیری و اتلاف انرژی سازه را افزایش می دهند بلکه می توانند بدون نیاز به تخریب وسیع، به صورت الحاقی اجرا شوند. این مقاله ضمن تحلیل نتایج آزمایشگاهی و عددی چارچوبی برای اولویت بندی مقاوم سازی سازه های موجود و تعیین محل بهینه نصب مهاربندها ارائه می دهد. یافته های این تحقیق می تواند راهنمایی برای مهندسان در برنامه ریزی مقاوم سازی لرزه ای سازه های بتن آرمه قدیمی باشد.

کلیدواژه ها:

رفتار لرزه ای اتصالات ، ستون تیر ، ساختمان بتن آرمه ، مهاربند کمانش ناپذیر ، مقاوم سازی لرزه ای