بازآفرینی بافتهای تاریخی در راستای تاب آوری شهری با تاکید بر تغییرات اقلیمی و بحرانها

بافت های تاریخی به عنوان لایه های هویت ساز شهرها در خط مقدم مواجهه با خطرات اقلیمی و بحران های طبیعی و انسان ساخت سیلاب، امواج، گرما، فرونشست، زلزله، بیماری های عالمگیر و شوک های اقتصادی قرار دارند. رویکردهای صرفا حفاظتی گذشته بدون پیوند خوردن با سیاست های تاب آوری شهری نتوانسته اند پایداری کارکردی و اجتماعی این بافت ها را تضمین کنند. این مقاله با تکیه بر اسناد بین المللی (IPCC (AR، سند سیاستی ۲۰۲۳ یونسکو در اقدام اقلیمی برای میراث جهانی، و چارچوب سندای ۲۰۱۵ - ۲۰۳۰ و راهنماهای تخصصی میراث (Historic England، ICOMO)، چارچوبی عملیاتی برای بازآفرینی بافت های تاریخی با رویکرد تاب آوری اقلیمی و چندخطره ارائه می دهد. ابتدا مفاهیم کلیدی تاب آوری شهری، آسیب پذیری، مسیرهای توسعه تاب آور، اقلیم بازسازی «بهتر» در دوره پسابحران تبیین شده و سپس نقشه ای از پیوند میان راهبردهای کالبدی، اجتماعی، راهکارهای طبیعت پایه، مدیریت سیلاب، سازگاری حرارتی، مدیریت ترافیک و گردشگری با سازوکارهای حکمرانی، تامین مالی و مشارکت ذینفعان ارائه می شود. یافته ها بر اساس مرور نظام مند منابع و نمونه های بین المللی نشان می دهد که ادغام میراث فرهنگی در برنامه های سازگاری اقلیمی و کاهش ریسک سوانح نه تنها تلفات و خسارات را کم می کند بلکه سرمایه اجتماعی، اقتصاد محلی و حس مکان را تقویت می نماید. مقاله با یک چارچوب مرحله ای (تشخیص ریسک، برنامه ریزی یکپارچه، مداخله کم خطر، پایش تطبیقی و ماتریس اقدامات اولویت دار) خاتمه می یابد.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی بافت تاریخی ، تاب آوری شهری ، تغییرات اقلیمی ، چندخطره ، چندسوش ، سازگاری ، کاهش ریسک سوانح