تحلیل تطبیقی معماری سنتی و مدرن ایران از منظر تئوریهای فرهنگی و هویتی

معماری ایران در گذر زمان همواره میان دو قطب سنت و مدرنیته در نوسان بوده است. معماری سنتی ایران بر بستر فرهنگ، اقلیم، معنویت و الگوهای بومی و زیستی درونی شده شکل گرفته، در حالی که معماری مدرن نتیجه ی مواجهه با تکنولوژی، تغییرات اجتماعی و جریان های جهانی قرن بیستم است. لذا این پژوهش به بررسی تطبیقی این دو رویکرد از منظر تئوریهای فرهنگی و هویتی می پردازد. سوال اصلی این پژوهش بدین گونه است که تفاوت ها و شباهت های معماری سنتی و مدرن ایران از نظر مبانی فرهنگی و هویتی چیست و چگونه این تفاوت ها منجر به گسست یا تداوم هویت معماری ایرانی شده اند؟ برای پاسخ به این سوال، پژوهش از روش تحقیق کیفی با رویکرد توصیفی-تحلیلی استفاده می کند. داده ها از طریق مطالعه ی منابع کتابخانه ای، تحلیل متون نظری و بررسی نمونه های معماری گردآوری و سپس بر اساس چارچوب نظری تئوری های فرهنگ و هویت تحلیل شده اند. هدف پژوهش حاضر بررسی تطبیقی معماری سنتی و مدرن بناهای فرهنگی ایران از منظر تئوریهای فرهنگی و هویتی می باشد. این پژوهش می کوشد با مقایسه ی دو جریان سنتی و مدرن، زمینه ی نظری از چالش های ورود معماری مدرن به معماری معاصر ایران را بیان کند و نشان دهد که معاصر سازی، تنها در صورت فهم دقیق اصول فرهنگی و هویتی معماری سنتی امکان پذیر و موفق خواهد بود. نتایج نشان می دهد که معماری سنتی دارای انسجام فرهنگی، هویتمندی و معناگرایی است، در حالی که معماری مدرن در ایران اغلب با گسست فرهنگی، واردات فرم و چالش های هویتی در اداری روبه رو شده است.

کلیدواژه ها:

معماری سنتی ، معماری مدرن ، تئوری فرهنگی ، هویت