بررسی تجربه فضایی چند حسی و خیال محور در معماری با رویکرد پدیدارشناسانه

در معماری معاصر توجه بیش از حد به جنبه های فرمی و فناورانه موجب کمرنگ شدن کیفیت های تجربه محور فضا شده است. تجربه فضایی که ماهیتی بدن مند و وابسته به نحوه حضور انسان در فضا دارد، در بسیاری از رویکردهای رایج معماری به ادراک بصری محدود شده است. در این پژوهش تجربه فضایی از منظر پدیدارشناسی مورد بررسی قرار گرفته و اندیشه های مارتین هایدگر و موریس مرلوپونتی به عنوان چارچوب نظری اصلی تحلیل انتخاب شده اند. هدف این پژوهش تبیین تجربه فضایی به مثابه تجربه ای زیسته و بررسی نقش مولفه های بدن مندی، ادراک چندحسی و تخیل فضایی در شکل گیری معنای فضاست. روش پژوهش کیفی و مبتنی بر تحلیل نظری و تفسیری منابع فلسفی و معماری است. نتایج پژوهش نشان می دهد که تجربه فضایی حاصل تعامل میان بدن، حواس و فرایندهای تفسیری انسان بوده و نمی توان آن را به عناصر کالبدی یا ادراک بصری تقلیل داد. بر این اساس رویکرد پدیدارشناسانه می تواند مبنایی نظری برای بازخوانی تجربه فضایی در معماری و ارتقای رویکردهای تجربه محور در طراحی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

پدیدارشناسی در معماری ، تجربه فضایی چند حسی ، ادراک خیالین ، تجربه بدنمند ، معماری تجربه محور