مدل سازی اثر تعدیل کننده فناوریهای ساخت هوشمند بر تاب آوری انرژی ساختمان در مواجهه با سناریوهای اقلیمی شدید رویکردی تحلیلی-تجربی برای معماری صفر - انرژی

این پژوهش به بررسی نقش راهبردی فناوریهای پیشرفته ساخت (Advanced Construction Technologies ACTS) به عنوان عوامل تعدیل کننده در تقویت تاب آوری عملکرد انرژی ساختمانها در برابر تغییرات شتابان اقلیمی می پردازد. با توجه به سهم قابل توجه بخش ساختمان در انتشار گازهای گلخانه ای حدود ۴۰ انرژی مصرفی در اتحادیه اروپا) دستیابی به معماری صفر-انرژی (Zero-Energy Architecture نیازمند رویکردهای نوینی است که فراتر از بهبودهای صرفا پوسته ساختمانی باشد. روش تحقیق بر پایه یک رویکرد ترکیبی تحلیلی-تجربی استوار است؛ در بخش تحلیلی، مبانی نظری و مدلهای شبیه سازی دینامیکی اقلیمی مانند EnergyPlus مبتنی بر سناریوهای ۸.۵-SSP۵) مورد کاوش قرار گرفته اند. در بخش تجربی تاثیر سامانه های فعال پیشرفته به ویژه پمپ های حرارتی با منبع هوایی و زمینی ASHP/GWHP و سیستم های فتوولتائیک یکپارچه با ساختمان (BIPV) بر کاهش اوج مصرف انرژی و بهبود شاخص های پایداری در مواجهه با پیک های حرارتی (HDD/CDD) آینده مورد ارزیابی قرار گرفته است. نتایج اولیه نشان می دهند که به کارگیری همزمان ACTS می تواند اثر بخشی استراتژی های نوسازی Retrofit) را در بافت های شهری، تاریخی که در برابر مداخلات مقاوم هستند به طور معناداری افزایش دهد. این مطالعه چارچوبی جامع برای تصمیم گیری های مبتنی بر شواهد در راستای گذار به ساختمان های مقاوم در برابر اقلیم و کربن خنثی ارائه می نماید.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، فناوریهای پیشرفته ساخت ، تغییر اقلیم ، تاب آوری ، انرژی ، شبیه سازی انرژی ساختمان ، معماری صفر - انرژی ، پمپ حرارتی