معماری هیبریدی به مثابه راهبردی برای بازآفرینی، بررسی موردی ساختمان سازمان سابق زنان اهواز

فضاهای شهری رها شده و کم استفاده که در ادبیات شهری به فضاهای مرده معروف اند چالش های چندوجهی، اقتصادی، اجتماعی و کالبدی برای شهرها به همراه می آورند. بازآفرینی تطبیقی (Adaptive Reuse) به عنوان رویکردی پایدار، این امکان را فراهم می آورد که ارزش های تاریخی و کالبدی موجود حفظ شده و کارکردهای نوین درونشان تعبیه گردد. رویکرد معماری هیبریدی با تاکید بر ادغام آگاهانه عناصر کهن و مداخلات معاصر، پتانسیل تحولی قدرتمند برای احیای این فضاها را فراهم می آورد. این مقاله با تمرکز بر بنای سازمان زنان اهواز به بررسی چگونگی تبدیل یک فضای مرده به قطب فرهنگی اجتماعی با عملکردهای گالری، بازارچه خوداشتغالی زنان و فضاهای کارورزی می پردازد. روش پژوهش کیفی و مبتنی بر مطالعه موردی، مشاهده میدانی و تحلیل اسناد است. یافته ها نشان می دهد که مداخلات حداقلی هدفمند، الحاقات مدولار و طرح های بهره وری انرژی می توانند ضمن حفظ اصالت بنا، تعامل اجتماعی را افزایش، فرصت های اقتصادی محلی را تقویت و اثر اقلیمی پروژه را کاهش دهند. نتیجه گیری مقاله این است که بازآفرینی تطبیقی همراه با استراتژی های مشارکتی و طراحی هیبریدی می تواند عامل محرکی برای پایداری اجتماعی-اقتصادی در محلات آسیب دیده شهری باشد و سیاست گذاری های حمایتی و چارچوب های قانونی انعطاف پذیر نقش کلیدی در تحقق آن دارند.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی ، تطبیقی ، معماری هیبریدی ، فضاهای مرده ، سازمان زنان ، اهواز ، Adaptive reuse